Beau travail

Beau travail

Als pizzabakker Boni in Claire Denis’ vorige film Nénette et Boni (1996) sprak Grégoire Colin al nauwelijks. Tot de komst van zijn zwangere tienerzusje Nénette waren zijn dagen in Marseille vooral gevuld met erotische dromen over de rondborstige bakkersvrouw.

In Beau travail (uit 1998 alweer) zijn de woorden van Grégoire Colin zelfs op één hand te tellen. Als de 21-jarige Gilles Sentain heeft hij zich aangemeld voor het Franse vreemdelingenlegioen in het Afrikaanse Djibouti. Te midden van de gespierde lijven en de kaalgeschoren koppen is Sentain de meest engelachtige verschijning. Althans, zo zien we hem vooral door de ogen van de geknakte sergeant Galoup (Denis Lavant), die vanuit Marseille terugblikt op zijn ervaringen in het legioen.

Het is indrukwekkend om te zien hoe Claire Denis samen met cameravrouw Agnès Godard zijn herinneringen weet om te zetten in trance-achtige beelden. Een reguliere dramatische vertelling kon worden vermeden door het inzetten van Galoups voice-over en een bizarre maar doeltreffende muzikale mix, waarbij de operateske klanken van Benjamin Britten en de onvervalste disco-klassieker ‘The Rhythm of the Night’ van Coronia één geheel vormen met aloude legionairsliederen.

Onder de brandende Afrikaanse zon heeft het leven van die legionairs zelfs het aanzien gekregen van een eeuwigdurende dans, waarbij de vele uiteenlopende legeroefeningen veel weg hebben van uitbundig gechoreografeerde balletten. Te midden van die sierlijk bewegende torso’s groeit Galoups verwarring en terwijl hij zijn gevoelens beurtelings fixeert op de jonge legionair Sentain en de oudere commandant Forestier (Michel Subor), stuurt hij aan op een drama waarmee hij zijn eigen ontslag zal bewerkstelligen.

De pokdalige en wonderlijk acrobatisch aangelegde Denis Lavant (ooit ontdekt door Léos Carax) is mooi als Galoup, de sergeant die aan het slot zijn bevrijding vindt in een lege disco.


Beau travail is te huur als video (Fox Pathé Home Entertainment, import).