The Portuguese House

Als zijn vrouw hem verlaat, neemt een universitair docent de identiteit van een Portugese tuinman aan. Een verhaal over de vrijheid om jezelf opnieuw uit te vinden.

Cartograaf en universitair docent aardrijkskunde Fernando denkt dat we het contact met de wereld verloren toen we stopten met het tekenen van landkaarten.

“De wereld is te groot, te complex, maar als je hem tekent, valt alles op zijn plek”, vertelt hij zijn studenten. Wanneer zijn vrouw hem zonder uitleg of afscheid in de steek laat, probeert hij de contouren van hun huwelijk in kaart te brengen.

Net als bij het tekenen van een landkaart begint hij met het lopen van een rondje: hij spreekt met haar baas, maar ze is al twee weken niet komen opdagen op haar werk. De winkeliers waar ze vaak komt, hebben haar al een week niet gezien. Ze hebben wel haar lot bewaard. Fernando wist niet eens dat ze aan de loterij meedeed.

Er breekt iets in Fernando. Hij verlaat zijn huis in Madrid en vertrekt naar Portugal.

Vervolgens neemt hij de identiteit aan van een Portugese tuinman, Manuel – een naam die associaties oproept met het woord ‘manus’ voor ‘hand’ – en zo verruilt hij zijn intellectuele bestaan voor een praktisch leven, met zijn handen in de aarde.

Fernando kruipt moeiteloos in zijn nieuwe rol, alsof een ander leven aannemen zo simpel is als het aantrekken van iemands jasje. De spanning – geloven mensen hem wel? – verruilt de film al snel voor bezinning. Zo is The Portuguese House (Una quinta portuguesa) vooral een beschouwing over wie iets een thuis mag noemen. En hoe je jezelf kunt vinden door je als iemand anders voor te doen.