Calle Málaga

Samen met het eigenwijze hoofdpersonage word je als kijker verliefd – op Tanger, op het leven. Toch wordt Calle Málaga nooit té feelgood.

Welke voorgeschiedenis delen moeder María Ángeles en dochter Clara? Die vraag bekruipt je tijdens het kijken van Calle Málaga, de nieuwe film van Maryam Touzani.

De onafhankelijke, van origine Spaanse María Ángeles (een geweldige rol van de Spaanse filmster Carmen Maura) leeft een zonnig bestaan in het multiculturele centrum van de Marokkaanse stad Tanger. Een leven gevuld met bezoekjes aan de markt en het nuttigen van geroosterde amandelen. Wanneer haar dochter Clara (Marta Etura) vanuit Madrid langskomt, botst haar afstandelijke houding met het heerlijke eten en de kleurenpracht van de omgeving.

Al snel komt de reden voor het bezoek ter tafel: Clara zit in geldnood en kan haar gezin niet meer onderhouden. Ze wil daarom het huis van haar moeder, dat op Clara’s naam staat, verkopen. Aan María Ángeles de keuze: mee naar Madrid of onder gunstige voorwaarden naar het plaatselijke verzorgingstehuis.

Omdat we dit alles vanuit het perspectief van María Ángeles meekrijgen, ligt onze sympathie bij haar. Maar je vraagt je wel af: wat weten we niet? “Wanneer kinderen groot worden, begrijp je ze niet meer”, is de wat karige duiding die María Ángeles zelf geeft aan de gespannen familiebanden. Het doet vermoeden dat ook zij haar rol in de verstoorde relatie heeft gespeeld.

Dat gegeven blijft op de achtergrond sluimeren en geeft een prettig randje aan María Ángeles, en daarmee aan een film die anders waarschijnlijk al te veel naar feelgood zou neigen.

De onverstoorbare María Ángeles houdt haar rug recht en zoekt altijd naar een oplossing (in ieder geval voor zichzelf). Ze gaat naar het verzorgingstehuis, maar ontdekt dat ze daar natuurlijk niet thuishoort. Buiten medeweten van haar dochter om kraakt María Ángeles haar eigen lege en te koop staande appartement, om daar vervolgens clandestiene voetbalavondjes met tapas en bier te organiseren. Het geld dat ze daarmee verdient, gebruikt ze om haar meubilair terug te kopen van de lokale antiquair. Met die aanvankelijk stugge man beleeft ze een onverwachte romance.

In die liefdesrelatie is Touzani op haar best. Net als in The Blue Caftan (2022) verbeeldt ze met veel empathie gemarginaliseerde liefde en seksualiteit. In dit geval die tussen oudere mensen. Sensueel verbeeld en zo zoet dat je als kijker samen met de personages verliefd wordt. Het maakt Calle Málaga een warme, toegankelijke ode aan de levenslust, die er niet verwonderlijk op het filmfestival van Venetië met de publieksprijs vandoor ging.