Star Wars: The Mandalorian & Grogu

Er lag een scenario klaar voor het vierde seizoen van The Mandalorian, de Star Wars-serie waarin Pedro Pascal om heraldieke redenen z’n helm weigert af te zetten. Plotseling besloot Disney er een film van te maken.

Er zijn vele, vele mogelijke spin-offs van de Star Wars-films. Een van de afgeleiden die er daadwerkelijk kwam, is de serie The Mandalorian met Pedro Pascal, de acteur die doorbrak nadat iemand in aflevering 8 van seizoen 4 van Game of Thrones de oogbollen van z’n personage plette.

Drie seizoenen lang speelde Pascal de stoïcijnse Din Djarin, een premiejager die in een lange traditie van premiejagers staat. De Mandalorianen doen met hun regels (nooit je helm afzetten), moordlust en overdreven voorliefde voor metallurgie denken aan een oude Europese ridderorde. Na Andor is The Mandalorian waarschijnlijk de meest interessante spin-off. Zeker de eerste twee seizoenen.

Waarom er nu zo nodig een film moest worden gemaakt, is niet helemaal duidelijk. Zag Disney dat ‘baby Yoda’ zo’n populaire meme werd dat ze Grogu in een filmtitel wilden hebben? Dat lijkt toch net een te magere reden. De oorzaak ligt waarschijnlijk meer in scheduling conflicts met Pedro Pascals andere verplichtingen, want die was inmiddels een stuk populairder dan aan het begin van de serie. Disney heeft overigens niet hardop verklaard dat de film het einde van de serie betekent.

Het probleem met de film is hetzelfde probleem dat de meeste andere Star Wars spin-offs dwarszit: de totale willekeur. Los van het grote aantal personages uit de eerdere films die je een eigen serie kunt geven, heeft de koers van elke individuele serie iets willekeurigs. Als een serie dat een keer niet doet, zoals Andor, waarin Tony Gilroy duidelijk aansluiting zocht met wat zich in de tijdlijn van Star Wars ná de serie zou afspelen, dan voelt die meteen relevanter en urgenter. Als je wel een volledig willekeurig verhaal vertelt, dan is het vooral het personage dat de serie moet dragen. Bij Ahsoka werkte dat best goed, al was het scenario iets te mager. Ewan McGregors Obi-Wan Kenobi: meh.

The Mandolorian was intrigerend vanwege het contrast tussen een knuffelbare mini-Yoda en een totaal niet-knuffelbare, stoïcijnse premiejager. Zo’n komisch duo kun je het best op zichzelf laten werken. Lekker op een planeet ergens in de outer rim. Die moet je niet geforceerd met de Star Wars-films verbinden. Dat gebeurt in deze film juist wel.

‘Mando’ krijgt van de Nieuwe Republiek de opdracht om voor oom en tante Hutt (die na Jabba de Hutt de macht grepen) hun neef Rotta, zoon van Jabba, terug te halen. Die zou ontvoerd zijn, maar dat blijkt allemaal net anders te liggen wanneer de Mandaloriaan op de planeet van bestemming aankomt. Die verhaallijn domineert de hele film. Dus ga je denken: waarom verdienen de interne conflicten van de familie Hutt een film? De plompe Jabba uit de oorspronkelijke trilogie was weliswaar memorabel, maar toch ook een beetje een side-joke. Van alle avonturen die Mando en Baby Yoda hadden kunnen beleven (die, toegegeven, waarschijnlijk allemaal wel iets willekeurigs zouden hebben), is dit wel heel willekeurig. Nog even los van de onappetijtelijke lichamen van de Hutts die, net als Jabba destijds, voornamelijk pontificaal in beeld liggen en nauwelijks dialoog hebben. Neef Rotta is overigens een bodybuilder, dus ergens tijdens de productie bedacht iemand dat het een goed idee was om iemand met het oversized-slak-achtige lichaam van Jabba de Hutt een sixpack te geven. Zodra dat gebeurde, was de film eigenlijk niet meer te redden. Want toch ietwat lachwekkend.

Terwijl Sigourney Weaver zich er als commandant in een paar korte scènes een beetje makkelijk vanaf lijkt te maken als acteur, proberen Mando en Grogu neef Rotta te bevrijden. Net als je het gevoel krijgt dat het hele avontuur opbouwt naar iets groters, dat je de prelude achter de rug hebt, is de film afgelopen.

Gezien het immense aantal Star Wars-fans en de commotie die bij een deel daarvan ontstaat als de belangrijkste acteur plotseling geen man is maar, jawel, een vrouw, om maar een van de vele redenen te noemen waarover die groep zich heeft opgewonden, mag je verwachten dat er een kleine revolutie uitbreekt bij dat publiek. Want als er één recente film is uit het Star Wars-universum die teleurstelt, dan is het deze.