Is This Thing On?

Regisseur Bradley Cooper neemt wat gas terug met de fijne tragikomedie Is This Thing On?, over een uitgecheckte schlemiel die het comedycafé gebruikt als therapieruimte.

‘We moeten er gewoon maar mee stoppen hè?’
‘Jup.’
Zelden voltrok een echtscheiding zich zo achteloos en gewoontjes als in Is This Thing On?. Echtelieden Alex (Will Arnett, tevens co-scenarist) en Tess (Laura Dern) sukkelen al een tijdje naar de finish van hun huwelijk en houden de schijn hooguit nog even op voor vrienden en hun twee zoontjes. Hier geen doldwaze scheidingstaferelen zoals in een melige komedie als The Roses (2025), maar eerder onhandigheid en pure gelatenheid.

Is This Thing On? is de derde speelfilm van acteur en regisseur Bradley Cooper, die toch een van de meer fascinerende carrières van de laatste jaren heeft. Cooper debuteerde in 2018 met een voortreffelijke hervertelling van A Star Is Born, waarin hij zelf de hoofdrol speelde naast debutant Lady Gaga. Daarna vertilde hij zich in Maestro (2023) aan het levensverhaal van legendarische componist Leo­nard Bernstein. Die film leek in veel opzichten een hopeloze schreeuw om Oscars, waarbij Cooper ook zijn eigen genialiteit iets te veel tentoon wilde spreiden.

Waar A Star Is Born en Maestro vooral draaiden om mannen die worstelen met hun eigen genialiteit, is Coopers derde speelfilm haast angstaanjagend normaal.

Het is alsof de regisseur het gaspedaal wat meer durft los te laten, met een verhaal over gegoede middenklassers bij wie in hun buitenwijkleventjes de verveling heeft toegeslagen. De door Arnett gespeelde Alex is in niets de Grote Man die Cooper opvoerde in zijn eerdere films, want Alex is toch vooral een schlemiel die in niets écht uitblinkt.

Onconventioneel is hij wel, want zijn gevoelens over de echtscheiding verwerkt hij door op een avond impulsief mee te doen aan een open mic-avond in een comedyclub. Echt talent heeft hij niet, maar Alex heeft om merkwaardige redenen wél een soort gunfactor. Het zal zijn onvoorwaardelijke openheid zijn, want Alex gebruikt de comedyclub al gauw als een therapieruimte, waarin hij al zijn zielenroerselen het publiek in smijt. Voor de één is een midlifecrisis een motor of een affaire, voor de ander blijkbaar een comedycarrière in het New Yorkse nachtleven.

Zo’n kunstmatige opzet kan in mindere handen vervelend worden, maar Arnett (vooral bekend door zijn geweldige werk in series als Arrested Development en BoJack Horseman) verkoopt het voortreffelijk. Want ja, natuurlijk gun je hem meer dan die hangende schouders door een leven zonder uitdaging. Ook de chemie met zijn altijd goede tegenspeler Dern is daarbij voortreffelijk. Hoewel Cooper (die zelf een bijfiguur speelt met de naam ‘Balls’) naar het einde toe iets te veel mikt op bevredigende feelgood, is zijn derde speelfilm daarmee een relatief bescheiden karakterstudie van een mensenleven in sluimerstand.