Fading Gigolo

Lichtgewicht komedie van en met John Turturro, co-starring Woody Allen. Met uiteraard veel vrouwelijk schoon, zoals je dat in een straal van vijf meter rondom Woody Allen kunt verwachten.

Acteur John Turturro (Barton Fink, O Brother, Where Art Thou?), die al in meer dan zeventig films speelde, wist zowaar Woody Allen te strikken voor zijn zesde speelfilm. En wel voor de rol van beginnend ‘pimp’. Allen speelt de failliete New Yorkse boekverkoper Murray. Tijdens het opdoeken van zijn familiebedrijf vertelt hij zijn vriend en kersverse ex-medewerker Fioravante (Turturro) dat hem "trouwens" nog iets vreemds is overkomen. Zijn dermatoloog vroeg hem of hij toevallig iemand wist voor een overspelig trio met haar en een beeldschone vriendin. Murray raadde haar aan een professional in te huren. En dacht daarbij aan Fioravante. Murray wil wel als tussenpersoon fungeren. Qua provisie lijkt veertig procent hem redelijk.
Fioravante is met zijn wallen, zwakke kin en smalle kaken mijlenver verwijderd van elk Amerikaans schoonheidsideaal. Zijn verbazing is dus groot. Maar Murray praat hem om, en binnen korte tijd maakt hij zijn opwachting bij de prachtige dermatoloog (Sharon Stone), die hem eerst eens solo wil uitproberen. Zal de stinkrijke femme fatale Fioravante als gigolo aanvaarden?
Maar waarom ook niet? Hij heeft "good skin". En al snel blijkt dat de zwijgzame Fioravante een niet voor de hand liggende, maar toch geboren ‘ho’ is. Iemand die eenzame vrouwen iets verschaft wat ze elders niet krijgen — erotiek, tederheid, magie. Wanneer het Murray zelfs lukt hem als massagetherapeut aan te smeren aan de ultraorthodox-joodse weduwe Vanessa Paradis (haar eerste rol in een Engelstalige film) en er een wonderlijke verliefdheid opbloeit, neemt het verhaal een wending. Of eigenlijk: een vrachtlading idiote wendingen, met scènes rondom een soort chassidisch tribunaal waar Murray terechtstaat als dieptepunt.
Fading Gigolo presenteert vanaf het begin iets uiterst onwaarschijnlijks — prachtige vrouwen leggen grif grof geld neer voor een nacht met Turturro — als waarschijnlijk. Dat is een mooi basisingrediënt voor een komedie, hoewel suspension of disbelief zo een flinke uitdaging wordt. Daarna stapelen de onwaarschijnlijkheden in deze jazzy, in warm, nostalgisch licht gefilmde komedie zich nogal ongedoseerd op. Op zich niets mis met onwaarschijnlijkheden, en zelfs niet met het vlak en flauw neerzetten van bijvoorbeeld vrouwen (die enkel gezien willen worden door mannen) en ultraorthodoxe pijpenkrullenjoden (die te veel lachen verdacht vinden), maar helaas is Fading Gigolo een film waarin vele sliertjes verhaal samen maar geen spaghetti willen worden. Erger nog, het is een komedie die maar niet grappig wordt. Jammer, want Allen speelt de neurotische, opportunistische, praatzieke wisecrack Murray los en levendig, en ook Fioravante is mooi als zwijgzame, meegaande, onpeilbare man. Hoewel merkwaardig gecast, weet Paradis in enkele tedere scènes te ontroeren. Turturro, die deze rare ouderemannenfantasie zelf schreef, heeft als acteur duidelijk meer in huis dan als regisseur en scenarist.

Janna Reinsma