Moss & Freud

In 2002 verraste Lucian Freud de kunstwereld met een portret van topmodel Kate Moss. Deze film over hun ontmoeting laat zich helaas ongezien al uittekenen.

Fotomodel Kate Moss zou elk ander aanbod hebben afgewezen, maar over de plannen voor Moss & Freud was ze zo enthousiast dat ze als producent in het project stapte, zo meldt de ronkende marketing. Of de feiten van dit “op feiten gebaseerde” verslag van de vriendschap tussen “iconisch supermodel” Moss en, vooruit dan maar, iconisch superschilder Lucian Freud daarna werden toegevoegd of al bekend waren, is niet duidelijk.

Het zal allemaal wel. Als je zonder enige kennis van de details zou uittekenen hoe een film over Freud en Moss eruit zou zien, kom je helaas aardig in de buurt van het eindresultaat. De aarzelingen voel je meteen al als je ziet hoe de twee titelfiguren geïntroduceerd worden. Zij: partygirl, in slowmotion en fastmotion op de dansvloer, lijnen wit poeder op tafels, lege flessen op de vloeren van hotelkamers. Hij: gedistingeerd, rustig articulerend, een beetje vreemd want kunstenaar, iemand die haar natuurlijk niet op haar uiterlijk beoordeelt maar recht in haar ziel kan kijken. Die haar ‘waarheid’ ziet, zoals hij zelf zegt.

In 2002 ontmoetten de twee elkaar op een feest, waar dochter Bella Freud Moss aan haar vader voorstelt. Dat is een feit. Later dat jaar verraste de schilder de kunstwereld met het portret Naked Portrait. Een werk waar Moss destijds niet bepaald blij mee was, maar daar doet de film verder niets mee.

Waar dus wel veel mee wordt gedaan is wat iedereen zo’n beetje bij dit onderwerp kan bedenken. Eerst de partygirl tegenover de oude man. Dan, terwijl Moss maandenlang elke avond van zeven uur ’s avonds tot twee uur ’s nachts poseert, geven de twee zich ietsje meer emotioneel bloot. Maar niet echt. En dan is ze zwanger van een man die we net twee keer hebben zien langskomen. Je zou hopen dat een film dieper graaft dan dat. Voor een film die inti

De essentie van hun ontmoeting zit in hun samenzijn, kun je stellen. Zowel in wat ze elkaar vertellen als wat ze bij elkaar aanvoelen. Probleem is dat die gesprekken nauwelijks boeien omdat ze oppervlakkig blijven. Zij vertelt een beetje over negatieve ervaringen in de modellenwereld, hoe verloren ze zich kan voelen, et cetera. Hij komt niet veel verder dan “als joden konden we dankzij de naam van grootvader Sigmund Freud uit Duitsland vluchten voor de nazi’s en daarna ben ik nooit meer weggegaan uit Engeland”. Waarom voelen ze zich bij elkaar thuis? Omdat Lucien “iets anders” is dan wat Moss gewend is, zegt zij; bij Lucien mogen we raden wat zijn motivatie is.

Beetje flauw dat hij zich later in een club ineens vaderlijk gedraagt, wanneer Moss haar neus wil gaan poederen. Want is dat nou zijn motivatie om die vriendschap te onderhouden? Freud had op dat moment in z’n leven genoeg ervaring om te weten dat zoiets weinig zin heeft. Bovendien was Moss volledig zichzelf en had ze helemaal geen vaderfiguur nodig. Zou het misschien zo kunnen zijn, denk je dan, dat veel vriendschappen helemaal niet zo intens en diepgravend zijn als we denken? Dat er maar een beetje gekeuveld wordt.