La délicatesse

Het romantische drama La délicatesse bewijst dat Fransen ook tuttige films kunnen maken. Actrice Audrey Tautou doet na Amélie haar zoveelste gewoon-meisje-in-een-wonderlijke-wereld personage.

Schaamteloos jatwerk of inspiratiebron? De openingssequentie van La délicatesse toont in sneltreinvaart het traject van onstuimige verliefdheid naar huwelijk. Het is liefde op het eerste gezicht tussen François en de spontane Nathalie, die als ouvreuse in een theater werkt. Een paar scènes later zijn ze getrouwd en staan ze op een sprookjesachtig pleintje in neerdwarrelende sneeuw. Le fabuleux destin d’Amélie Poulain 2? Nee, die film bestaat niet, maar de makers van de romanverfilming La délicatesse hebben goed naar Amélie Poulain gekeken. Niet alleen proberen ze iets van de sprookjesachtige magie ervan te pakken, ook is de door Tautou gespeelde Nathalie een variant van het personage dat haar tot ster maakte. Dat nu sleets en tuttig is wat twaalf jaar geleden fris en origineel was, is niet het enige probleem van de film. Het eerste struikelblok doemt na een kwartier op. Hoe zou u reageren als uw grote liefde tijdens het joggen om het leven komt, doordat een auto hem aanrijdt? Tautou’s verdriet is niet hartverscheurend, maar doet denken aan dat van mensen van wie de kat is weggelopen: best verdrietig, maar over een paar weken tonen ze blij een nieuw jong katje. Doordat Tautou’s verdriet zo weinig indruk maakt, hangt alles wat komen gaat in de lucht, want dat is gebaseerd op intens, nauwelijks te overkomen verdriet. Volgt u het nog? Het gaat zo: de film springt drie jaar vooruit in de tijd en Tautou is inmiddels een succesvol manager in een internationaal bedrijf, waar ze zich met moeite haar seksueel intimiderende baas van het lijf kan houden. Ze heeft na de dood van haar man nooit meer een liefdesrelatie gehad en zich volledig op haar werk gestort. Enter de grauwe truien dragende Zweedse werknemer Markus die gevoel voor droge humor heeft en het tegendeel is van haar gladjakkerige baas. Omdat Nathalie en Markus beiden bang zijn om gekwetst te worden, draaien ze onhandig om elkaar heen. Geestig is hun getalm zelden en ontroerend nooit, omdat Tautou en haar tegenspeler François Damiens niet de indruk wekken dat samen in een film spelen hun droomwens was. Eigenlijk is het wonder dat ze aan het einde alsnog met elkaar in bed belanden. Het kan zijn dat u het mist, omdat u tegen die tijd in slaap bent gevallen.

Jos van der Burg