Happy Happy

En de buren lijken zo aardig, in de Noorse tragikomedie Happy Happy, winnaar van de Grand Jury Prize for World Cinema op Sundance.

Talloze films zijn er gemaakt over buren. De één blijkt nog gekker dan de ander. Als ze geen Unabomber-achtige terrorist zijn, dan hebben ze op zijn minst fascistische trekjes of zijn ze op je vrouw uit. Happy Happy valt in de laatste categorie. Deze tragikomedie in winters Noorwegen is eenvoudig van opzet. Alle vreugde en ellende begint bij de aankomst van de nieuwe buren, waarna de speelruimte zich beperkt tot beider huizen, afgezien van een uitstapje naar een koorzangvereniging. De nieuwe buren lijken perfect in de ogen van de vastgeroeste, maar eeuwig optimistische Kaja, die haar gereserveerde buurvrouw onmiddellijk voorstelt om contact te houden via lichtsignalen door het raam; privacy is het eerste wat de nieuwe buren moeten opgeven. Ze krijgen er wel fijne avondjes Hints voor terug. De ironisch bedoelde titel geeft al aan dat de onvermijdelijke barsten zichtbaar zullen worden. De door onvervuld verlangen gevoede neuroses van deze vier worden het beste verbeeld door de echtgenoot Eirik, die passiefagressief door het leven strompelt, en van binnen ontploft als niemand zijn totaal onbegrijpelijke tekening kan ontcijferen die hij bij het spelletje hints haastig op papier heeft gekrabbeld.
Happy Happy is opgesierd met licht geforceerde intermezzo’s van een mannenkoor dat via Amerikaanse folksongs commentaar geeft op de gebeurtenissen. Wel goed raak is een ander uitstapje, naar de jongenskamer van het zoontje van Kaja en Eirik. Hij onderwerpt zijn uit Ethiopië geadopteerd buurjongetje aan allerlei sadistische handelingen ("Vroeger zou je mijn slaaf zijn. Zullen we slaafje spelen?"), zonder dat de ouders iets in de gaten hebben. Maar dat de film de Grand Jury Prize for World Cinema won op Sundance lijkt te veel eer voor deze niet al te ambitieuze en cinematografisch bedaarde tragikomedie die het vooral van kleine observaties moet hebben.

Mariska Graveland