Spotlight: Jessica Chastain
Hot damn! Met Jessica Rabbit — eh, Chastain willen we best wat jaartjes in een kelder schuilen.
Voor iemand die in vier jaar tijd in elf grote films heeft gespeeld, is Jessica Chastain opvallend onbekend. En nee, hah-hah, ze zat niet verstopt in een schuilkelder à la haar personage in Take Shelter. Bijna al haar films liepen toevallig vertraging op, en kwamen toen in één klap allemaal uit. Het jaar 2011 was voor de 31-jarige actrice dus een onmenselijke achtbaan van gelijktijdige promotietournees: "Vorig jaar kende niemand me, nu zie ik mijn gezicht terug op billboards van wel drie verschillende films tegelijk."
Om haar privacy te beschermen houdt Chastain geheim dat ze opgroeide in de buurt van San Francisco; maar dankzij die informatie valt juist alles op zijn plaats: met een moeder die veganistische cateraar is, vader brandweerman, een hond met drie poten, vier broertjes en zusjes en een heimelijke liefde voor de ukelele (die ze trouw ter hand neemt op hotelkamers waar ter wereld ook), is de roodharige filmster van kenmerkend eigenzinnige San-Franciscaanse snit. Tel daarbij op haar voorliefde voor jurken uit de jaren vijftig, haar ouderwetsige Hollywood-glamourstijl, haar sproeten en die treffende Julia Roberts-gelijkenis, en de ideale filmster voor dit met ‘authentiek’ geobsedeerde decennium is geboren.
Want terwijl haar moeder kalmpjes linzen staat te wellen en haar vader katten uit bomen redt, schrijdt dochterlief in Cannes tussen Brad Pitt en Sean Penn over de rode loper bij de zegetocht van The Tree of Life (2011). Of zit ze ineens met haar oma bij de Oscaruitreiking, omdat ze voor haar bijrol in The Help (2011) is genomineerd. En dan wordt ze op Twitter ook nog uitgeroepen tot de best geklede vrouw van het bal.
Die oma was de aanleiding dat Chastain begon met toneelspelen: in het working class gezin waren niet veel culturele uitstapjes, totdat oma haar kleindochter trakteerde op de musical Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat. Met een beurs van het ‘Robin Williams-fonds’ kon ze de dure opleiding aan de prestigieuze Juilliard theaterschool in New York financieren, en door haar eerste rol in een film, de titelrol in wegloop-roadtrip-drama Jolene (2008), won ze gelijk de prijs voor beste actrice op het internationaal filmfestival van Seattle.
Daarna volgden dus de jaren van acteren die nu pas resultaten geven: van serene moeder in The Tree of Life — waartoe ze zich maanden verdiepte in meditatietechnieken, gracieuze, pre-rafaëlitische handgebaren en Lauren-Bacall-stemgeluid; een bijrolletje in de seriemoordenaarsthriller Texas Killing Fields (2011); geheim Mossad-agent in The Debt (2011); kittige Mississippi-huisvrouw in The Help tot en met verontruste echtgenote van haar door schuilkelder en neurologische angsten geobsedeerde man in Take Shelter (2011).
Een stortvloed van prijzen, nominaties en onderscheidingen van diverse kranten en festivals volgde. En ze is nog maar net begonnen. Nee, verstoppen kan Jessica Chastain zich al lang niet meer.
Olga van Ditzhuijzen