Evenementen – 3 juni 2015

  • Datum 03-06-2015
  • Auteur
  • Deel dit artikel

Journal d’une femme de chambre

Nieuw Frans filmfestival
Nu Ciné Premières geen filmfestival meer is, maar maandelijks een voorpremière van een Franse film in de filmtheaters vertoont, is er ruimte voor een nieuw Frans filmfestival. Dat festival is Plein les Yeux, dat zoiets betekent als ogen tekort komen. Onze ogen zullen zich inderdaad niet vervelen op het festival, dat van 3 t/m 7 juni in De Filmhallen wordt gehouden. De organisatoren pakken het groot aan, want op het programma staan ruim dertig Franse en Franstalige films. Geen van de films is eerder te zien geweest in Nederland. Het festival wil de waardering voor de Franse (film)cultuur vergroten en wordt gesteund door de Franse culturele promotie-instellingen Institut Français en Alliance Française, maar ook Citroën en TV5Monde zien er brood in. Het festivalhart bestaat uit een competitie voor Franse films en een competitie voor films uit Franssprekende gebieden. De Franse competitie telt zeven films, waaronder A trois on y va (Jérôme Bonnell), Jamais de la vie (Pierre Jolivet), Les nuits d’été (Mario Fanfani) en Vie sauvage (Cedric Kahn). De laatste regisseur kennen we van het uitstekende La vie meilleure (2011). In de Franstalige competitie zitten onder andere Des étoiles (Dyana Gaye, Senegal), Meurtre à pacot (Raoul Peck, Haïti), Tokyo fiancée (Stéphane Liberski, België) en Spartans (Nicolas Wadimoff, Zwitserland). Naast competitiefilms vertoont het festival vier voorpremières, waaronder de Buñuel-remake Journal d’une femme de chambre (Benoît Jacquot) en La rançon de la gloire van Xavier Beauvois. Regisseur en acteur Bertrand Bonello wordt in de schijnwerpers gezet met een klein retrospectief. Als acteur is hij te zien in Le dos rouge (Antoine Barraud), als regisseur komt hij aan bod in Saint Laurent, een biopic over Yves Saint Laurent, en L’apollonide, een portret van een Parijs’ bordeel in het begin van de twintigste eeuw. Bonello is aanwezig op het festival en geeft een masterclass. Onder de titel On the Edge komen ook de radicale en provocatieve films aan bod, zoals The Smell of Us van de Amerikaanse fotograaf en filmmaker Larry Clark. De film portretteert een groep Parijse skateboarders, waarbij Clark zoals in al zijn films vooral geïnteresseerd is in tienerseks. Is de 72-jarige Clark een glurende vieze oude man of een filmmaker die een intrigerende subcultuur blootlegt? De kijker mag het zeggen.

fransfilmfestival.nl

Het filmpantheon
Over hoeveel van de 350 films die vorig jaar in Nederland te zien waren, zal over twintig jaar nog worden gesproken? Je hoeft geen profeet te zijn om te voorspellen dat het er niet veel zullen zijn. Weinig films doorstaan de tand des tijds en schoppen het tot klassieker. Maar films die eenmaal tot het pantheon van de heilige filmkunst zijn toegelaten, worden er niet snel weer uitgestuurd. Zo wordt de melodramatische draak Gone With the Wind nog steeds vereerd als een grootse klassieker. De campfilm die slavernij romantiseert en een tang van een vrouw idealiseert duurt vooral heel erg lang. Enthousiasme kan wel worden opgebracht voor de vier moderne klassiekers die ’t Hoogt in samenwerking met Cineville presenteert. Het zijn films die in het collectieve filmgeheugen staan gegrift. Wie ze heeft gemist en er eindelijk over wil meepraten, of wie ze nog eens op groot doek wilt zien, moet de kans niet laten lopen. Ze worden geïntroduceerd door filmcriticus Hugo Emmerzael. Hij gaat in de films op zoek naar ’the eye of the duck’, een door David Lynch bedachte term, die verwijst naar de sleutelscène waarin alles samenkomt. De scène waarover bezoekers na afloop napraten en die blijft hangen als de rest van de film is weggezakt. Dit zijn de vier films: The Life Aquatic with Steve Zissou (Wes Anderson, 2004), Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (Stanley Kubrick, 1964), La haine (Mathieu Kassovitz, 1995) en Blue Velvet (David Lynch, 1986). Een voorspelling? Over twintig jaar staan drie van deze films nog recht overeind. De aan de ironische tijdgeest van tien jaar geleden vastgeklonken waterfilm gaat het niet halen.

hoogt.nl

The Life Aquatic with Steve Zissou

Vlaanderen in Utrecht
We spreken dezelfde taal in Nederland en Vlaanderen, maar elkaars films zien we zelden. Dat is jammer, vinden de organisatoren van het Vlaamse Film Festival, waarvan de tweede editie van 7 t/m 10 mei in het Louis Hartlooper Complex in Utrecht wordt gehouden. Op 15 en 16 mei is een selectie van het festival te zien in Kriterion in Amsterdam. De filmstemming was in Vlaanderen de laatste tien jaar terecht opgetogen, want er werden veel fraaie films gemaakt, die — bijzonder — niet gebaseerd waren op marketingformats. Vlaanderen beleefde mooie cinefiele jaren, waarin nu toch een béétje de klad lijkt te komen. Zo ontbreekt de Vlaamse film net als de Nederlandse dit jaar op het filmfestival in Cannes. Toch is er volgens de organisatoren van het Vlaamse Film Festival het afgelopen jaar in Vlaanderen "weer een berg bijzonder moois gemaakt". Zoals de vijf films die meedingen naar de publieksprijs, waaronder de openingsfilm Image (Adil El Arbi en Bilal Fallah), over een journaliste die op onderzoek in een Brusselse probleemwijk een band krijgt met een vroeger criminele Marokkaan. De andere films in de publiekscompetitie zijn: de roadmovie I’m the Same, I’m an Other (Caroline Strubbe), de hedendaagse Vondelverfilming Lucifer (Gust van den Berghe), de relatiekomedie Trouw met mij (Kadir Balci) en de horrorfilm Welp (Jonas Govaerts). Verder is er een selectie van Nederlands-­Vlaamse coproducties uit de afgelopen twintig jaar te zien, waaronder de vermakelijke tv-satire Iedereen beroemd (Dominique Deruddere, 2000) en het hilarische De helaasheid der dingen (Felix van Groeningen, 2009). Op het programma staat ook een serie korte films en een selectie animaties. Geen festival zonder talkshow: Herman Brusselmans praat met regisseur Koen Mortier (Ex Drummer, 22 mei).

vlaamsefilmfestival.nl

Image

Wielrenheroïek/tragiek
Nederlandse wielerfans denken dat de Alpe D’Huez de monsterlijkste berg is in de Tour de France. Dat misverstand komt doordat van de 27 Tourritten die op deze berg eindigden er acht zijn gewonnen door Nederlanders. Hoe imposanter de berg, hoe grootser de prestatie van de Nederlandse wielrenners, hoe trotser wij kunnen zijn. Zonder de prestaties van de acht Alpe D’Huez-winnaars te bagatelliseren: kenners weten dat de echte killer — lees dat woord ook letterlijk — de Mont Ventoux in Zuid-Frankrijk is. Alleen al zijn bijnaam Kale Berg doet geen plezierfietstochtje vermoeden. Door de rot­­­­­­s­ige, boomloze omgeving kan de temperatuur er ongehinderd stijgen. De Engelse wielrenner Tom Simson bezweek in 1967 op de berg aan een combinatie van zinderende hitte en doping. Vijftien keer eindigde een Touretappe op de Kale Berg. En nu is er Nicole van Kilsdonks verfilming van Bert Wagenmakers fietsroman Ventoux, waarin vier mannen de Mont Ventoux beklimmen in een poging om een traumatische gebeurtenis van dertig jaar geleden te verwerken. Dat Nicole van Kilsdonk weet wat fietsen is, en hoe ze het moet verfilmen, bewees ze eerder met Zadelpijn, waarin een groepje vrouwen in Frankrijk gaat fietsen. Wie wil kan Ventoux als de mannelijke tegenhanger van Zadelpijn zien. Het is een gemiste kans dat geen filmtheater op het idee is gekomen om Ventoux en Zadelpijn in een double bill te vertonen. Filmtheaters en sport: het blijft een moeizame combinatie. Alleen Cinecitta in Tilburg en Lux in Nijmegen doen iets met wielrennen naar aanleiding van de pre­mière van Ventoux. Cinecitta vertoont 7 en 8 mei zeven wielrenfilms, waaronder De koning van de Mont Ventoux (Fons Feyaerts, 2013). De fictieve documentaire suggereert door een manipulatieve montage van archiefbeelden dat vijf historische winnaars van de Mont Ventoux tegen elkaar strijden. Ook te zien is Nieuwe Helden (Dirk Jan Roeleven). De film portretteert in het post-dopingtijdperk de wielerploeg Argos in de Tour. Hilarisch en ontroerend is Le vélo de Ghislain Lambert (Philippe Harel, 2011), waarin Benoît Poelvoorde als talentloze wielrenner door het leven gaat. Lux in Nijmegen vertoont naast Ventoux de wielrenfilm La grand boucle (Laurent Tuel, 2013), een komedie over een man die door het rijden van het Tourtraject zijn vrouw hoopt terug te winnen.

cinecitta.nl | lux-nijmegen.nl

Le vélo de Ghislain Lambert

Nieuw kunstenfestival Den Bosch
Den Bosch heeft met Shine Bosch Arts Festival een nieuw multidisciplinair kunstenfestival. Van 7 t/m 17 mei staat het Paleiskwartier in het teken van beeldende kunst, installaties, architectuur, muziek en film. Het festival is geïnspireerd op het drieluik Tuin der lusten van Jheronimus Bosch. Tegenover aardse verleidingen en duivelse dromen staat serene bezinning. Het hoge reflecteert het lage, het lage het hoge met als verwarrende vraag wat hoog en laag is. Wat te denken van de uit duizenden rollen plakband gebouwde, door bezoekers te beklimmen monumentale labyrintische installatie Tape van het internationale kunstcollectief Numen? Speelobject? Kunst? Het oordeel is aan de bezoeker. Filmliefhebbers worden niet vergeten met een filmprogramma dat draait om hemel, hel en verleiding. Geen betere film in dat kader dan Murnaus Faust uit 1926, over de tragische alchemist die zijn ziel verkoopt aan de duivel. De zwijgende film wordt vertoond met live muziek van filmjournalist en soundperformer Kevin Toma. Dat in horrorfilms de hel nooit ver weg is, is te zien in een programma van Jan Doense, die als Mister Horror trailers en clips van exploitatie- en horrorfilms presenteert. Daan Roovers, hoofdredacteur van Filosofie Magazine, gaat met filmfragmenten in op het mensbeeld in Erasmus’ Lof der zotheid. Hoe  (on)wijs zijn wij? Mediapriester Antoine Bodar praat in een talkshow over de films die hem in de hemel of de hel brachten. Regisseur Erik van Schaaik geeft onder de titel ‘Hieronymus: Work in Progress’ een inkijkje in zijn multimediale filmproject Hieronymus. Hoe ga je als maker om met feiten, historie en fictie? Ten slotte zijn er doorlopend voorstellingen van documentaires en korte en lange films in de Drôhme filmlounge. Ook staan er installaties op het festivalterrein, is er een kunstbioscoopje en is Solar Cinema, de mobiele bioscoop op zonne-energie, aanwezig.

boschshine.nl

Faust

Geen zigeunerjongetje met traan
In het weekend van 30 en 31 mei wordt in Tilburg voor de negentiende keer het International Gipsy Festival gehouden. Cinecitta participeert in het festival, dat met een muziek- en filmfestival de kennis van de Roma- en Sinti-cultuur wil vergroten. Op het programma staat onder meer What David Sees (Jaap de Ruig). De documentaire doet verslag van de jarenlange betrokkenheid van de maker bij de Roma-cultuur in Roemenië. Hij raakte bevriend met een Roma-jongen, die hij een camera gaf om zijn leven te fotograferen. Het heeft zesduizend foto’s opgeleverd. What David Sees gaat over de Roma-cultuur, maar laat ook de moeilijkheden zien waartegen buitenstaander De Ruig aanliep bij de Roma’s. De maker is aanwezig op het festival. Ook te zien is From the Heart of Odessa (André Schreuders). De film neemt de kijker mee naar het Odessa van de vervallen achterbuurten, waar de wodka rijkelijk vloeit, maar ook muziek te horen is. De film volgt de Amsterdamse muzikant Alec Kopyt, die terug in zijn geboortestad op zoek gaat naar muzikanten voor een groot optreden. From the Heart of Odessa ademt de sfeer van de eeuwenoude smeltkroes die de havenstad Odessa is. Ook Alec Kopyt is aanwezig op het festival.

cinecitta.nl

From the Heart of Odessa

Wat moeten kunstenaars doen?
Het is een oude, maar altijd actuele discussie: wat is de rol van de kunstenaar in de wereld? Moet hij zich terugtrekken in splendid isolation of zich in de wereld storten en zich uitspreken over brandende politiek-morele kwesties? De schrijvers Günter Grass en Harry Mulisch, om er twee te noemen, deden het laatste, maar de Nederlandse wereld van kunst en literatuur heeft vooral een traditie van politieke afzijdigheid. Aan controversiële kwesties, zoals het Israëlisch-Palestijnse conflict, branden kunstenaars en schrijvers zich liever niet. In De Balie in Amsterdam gaat het van 29 april t/m 1 mei op de conferentie What’s Art Got to Do with it? over de rol van kunstenaars in dit conflict. Wat kan kunst betekenen in deze hevig gepolitiseerde strijd? Kan het meer zijn dan preken voor eigen parochie? En hoe serieus moeten we geëngageerde Israëlische en Palestijnse kunst nemen als ze wordt gefinancierd door de overheden in het conflict? De vragen komen aan bod in debatten, maar ook in film, dans, theater en literatuur. De Israëlische schrijfster Ronit Matalon opent de conferentie met een lezing over literair engagement. Een dag later is er een groot debat over de positie van kunstenaars in het conflict. Moet hij een economische en culturele boycot van Israël steunen? Er zijn ook films te zien, waaronder een documentaire over de in 2011 vermoorde theatermaker Juliano Mer-Khamis, oprichter van het Freedom Theatre in het Palestijnse vluchtelingenkamp in Jenin. Op het programma staat ook de sociale rollercoaster Ajami (Yaron Shani en Scandar Copti, 2009). De speelfilm speelt zich af in de smeltkroes van joden, christenen en moslims in de wijk Ajami in Jaffa. Geen gezellig multicultureel samenleven, maar leven op het scherp van de snede in een verwarrende wereld vol culturele en etnische verschillen. Ajami, dat eerder in Nederland te zien is geweest, won zeven Israëlische Gouden Kalveren. Ook kreeg de film een Oscarnominatie voor beste buitenlandse film. De makers zijn aanwezig op de conferentie.

debalie.nl

Ajami

Oberhausen in Eindhoven
In Nederland hebben we sinds een paar jaar met Go Short! een kortfilmfestival, maar de Duitsers hebben zo’n festival al sinds 1954, want toen werd het International Short Film Festival Oberhausen opgericht. Bijna alle belangrijke Europese filmmakers uit de laatste halve eeuw hebben er hun eerste korte film(s) vertoond. Dat Wim Wenders er zijn eerste sigaret rookte, is alleen belangwekkend voor Wenders, maar dat Ober­hausen hem stimuleerde om filmmaker te worden, zegt veel over het prestige van het festival. Nu prijst Wenders al jarenlang alles en iedereen de hemel in, maar Roman Polanski zei hetzelfde over het festival: "Oberhausen was een belangrijke stap op mijn weg om regisseur te worden." Go Short! kan nog niet bogen op zulke citaten, maar wat niet is kan komen. Grappig is dat in de geschiedenis van Oberhausen de tijdgeest is terug te vinden. Zo was er in 1968 veel commotie over de film Besonders Wertvoll van Hellmuth Costard. Daarin levert een sprekende penis commentaar op de toenmalige Duitse filmsubsidiëringswet. Op last van de openbare aanklager werd de film uit het programma geschrapt, waarna uit protest veel Duitse filmmakers hun films terugtrokken. (De Turkse filmmakers die vorige maand uit protest tegen het verbod van een documentaire over Koerdische strijders hun films terugtrokken van het filmfestival in Istanbul staan in een traditie.) De belangstelling in Nederland voor het festival in Oberhausen is de laatste jaren ten onrechte sterk afgenomen. Misschien dat PlazaFutura/Natlab in Eindhoven de interesse weer kan aanwakkeren. Het filmtheater vertoont 6 en 7 mei een selectie van het festival. Te zien zijn films uit het Duitse competitieprogramma, uit het programma Artist Film & Video en uit MuVi (muziek- en videocompetitie).

natlab.nl

Besonders Wertvoll

Geschreven door