Actie! Op de set van Alleen maar nette mensen

Regisseur Lodewijk Crijns neemt de scène door met Sarina Voorn (Alessandra), Géza Weisz (David; links op de voorgrond) en Maurits Delchot (Ryan, rechts voor). Foto: Bob Bronshoff

De Corridor 2, 1101 BD Amsterdam Zuidoost, 12 september 2011, 21.01 uur

Na een paar repetities trekt Maurits Delchot (wit hemd met veel blingbling) de stoute schoenen aan: “Mag ik ook zeggen: als je wilt krikken, moet je d’r gewoon prikken?” Regisseur Lodewijk Crijns kijkt bedenkelijk. Hou je maar aan mijn tekst, antwoordt hij. “En kun je de eerste keer Antilliaans voluit zeggen in plaats van Anti, dan snappen de mensen in Brabant ook waar je het over hebt.”

In Grand Café Bijlmer vinden opnames plaats voor Alleen maar nette mensen, Lodewijk Crijns’ (Jezus is een Palestijn, 1999; Met grote blijdschap, 2001; Hitte/Harara, 2008) bewerking van de spraakmakende, semi-autobiografische en meermaals bekroonde debuutroman van Robert Vuijsje. Daarin draait het om de keurige, Joodse David Samuels, die na zijn examen aan het Amsterdamse Barlaeus Gymnasium in een fikse identiteitscrisis belandt; zijn voorliefde voor donkere vrouwen ‘met grote borsten en billen’ voert hem van het chique Amsterdam-Zuid naar de krochten van de Bijlmer.

David wordt gespeeld door Géza Weisz (blauw overhemd, kettinkje met een davidster). De Surinaamse Delchot, beter bekend onder zijn artiestennaam Negativ, speelt Ryan, die David wegwijs maakt in de Bijlmer. “Waarom praten? Jullie witte mannen pakken het verkeerd aan. Je moet bruut zijn!”

Op hun tafeltje staat pontificaal een fles Bacardi Superior. De mannen kijken keurend om zich heen. Overal staan donkere meisjes (er zijn een stuk of dertig figuranten opgetrommeld). Hun aandacht valt op Alessandra (Sarina Voorn): kort, roodgeverfd haar, grote borsten, dikke billen, strakke zwarte legging, strakke mini-jurk, armen onder de tatoeages, veel gouden sieraden en piercings.

“Cup 90D vermoed ik”, zegt David.

“Dat is een Antilliaan. Ze danst ruw”, riposteert Ryan. “Héé Anti, kom eens!” Alessandra maakt zich los uit de dansende meute en komt bij hun tafeltje staan. “Dag schoonheid. Dit is David; hij vindt jou leuk. Wie ben jij?”, zegt Ryan. Alessandra kijkt in de richting van David. “Haal je een whisky voor me?”

Als de repetitie is gestopt, zegt Voorn tegen Crijns dat ze geen 90D, maar 80D heeft. “Dan veranderen we dat”, zegt de regisseur monter. Hij krabbelt het in de marge van zijn script. “En mag ik tussen zijn benen gaan staan?”, vraagt ze. “Dat is meer gebruikelijk.” “Ja hoor”, antwoordt Crijns. “Géza kan alles daar beneden intussen heel goed onder controle houden, toch?”

Achter het tafeltje worden rails neergelegd en enorme lampen neergezet. Cameraman Menno Westendorp verschuift de fles Bacardi een stukje. De figuranten (veel roze leggings, dito tops en enorme plateauzolen) worden door 1st AD Sander Donker uiterst secuur over het dansvloertje verdeeld.

“De muziek moeten jullie er zelf bij denken”, zegt Crijns. “Anders kunnen de dialogen niet worden opgenomen. Jullie moeten niet echt praten, maar mimen. Ook geen gefluister. Doe alsof je praat. Gaat dat lukken?”

De regisseur kijkt de zaal rond. “Daarboven ook bewegen”, roept hij naar een groepje meisjes. “Goed dan. We moeten ’m zo maar opnemen.”


Alleen maar nette mensen Nederland, 2012 | Productie Fleur van den Berg | Producenten IDTV Film, Frans van Gestel, Jeroen Beker, Arnold Heslenfeld | Uitvoerend producent Ellen Havenith | Regie en scenario Lodewijk Crijns | Camera Menno Westendorp | Montage Herman P Koerts | Art direction Gerard Loomans | Muziek Fons Merkies | Met Géza Weisz, Immanuelle Grives, Jeroen Krabbé, Annet Malherbe | Kleur, 86 minuten | Omroep BNN | Distributie Wild Bunch | Te zien maart 2012