WILD ROMANCE

Playbackshow zonder x-factor

  • Datum 14-03-2011
  • Auteur
  • Gerelateerde Films WILD ROMANCE
  • Regie
    Jean van de Velde
    Te zien vanaf
    01-01-2006
    Land
    Nederland
  • Deel dit artikel

Zonder Herman Brood geen Wild Romance. Een film die de onvervangbaarheid van het origineel nog eens bevestigt.

"Kut is kut en kut blijft kut", spreekt manager Koos van Dijk (Marcel Hensema) zijn protégé Herman Brood (Daniël Boissevain) op een avond vermanend toe als die de liefde van zijn leven gevonden denkt te hebben. "Ik ben bang om alleen te eindigen Koos", werpt Brood nog tegen in een staaltje drama dat maar één zinnetje tekst mocht kosten. Daarna is het hup, de auto weer in naar het volgende, door blote tieten en drugs omgeven optreden. En dan is het tijd voor weer een golden oldie, want het moest tenslotte een swingende muziekfilm worden, deze eerste bioscoopfilm van RTL Entertainment met de broodfilmers van productiehuis M4all. Aan het eind van het nummer gaat Brood tegen de vlakte. Koos reanimeert. En voilà, Herman staat alweer op het volgende podium. Voor diepgang is in wild romance, de biopic over Herman Brood in zijn vroege jaren (1974-1979), geen tijd ingeruimd. Wel voor een batterij grappen en grollen uit de oude doos. Brood die een scheet laat in het gezicht van een Duitse douanier. Brood die een bruidje pikt. Brood die continu om een voorschotje vraagt. Lachen!

Wezenloos
Een nieuwe kijk op het fenomeen Brood levert dat niet op, eerder een gemakzuchtige abstractie richting komieke karikatuur. Brood is in de film niet meer dan een rare bijfiguur in een verhaal over het roerige leven van een manager, die af en toe ‘zomaar’ recht in de camera praat. Wat ook niet helpt, is dat Boissevain maar geen Brood wil worden. In de openingssequentie gaat het al mis, als de surrogaat-Brood door de gangen van het Hilton richting dakrand strompelt. Daar, in een totaalshot van de lange magere man in het zwarte pak met zijn hand aan de rand van zijn hoed, zien we… Michael Jackson? De betovering is al verbroken voor hij goed en wel tot stand komt, maar ook daarna komt het niet meer goed. Hoe Boissevain ook met zijn stembanden goochelt en hoe hij ook op zijn tenen loopt; zijn Brood heeft maar één, akelig lege, wezenloze blik. Tuurlijk, Brood hing regelmatig in een staar, maar was daarnaast ondeugend en grillig, kinderlijk blij en grimmig, kon gevaarlijk fronsen of ontwapenend stralen. Of hij nu blijk gaf van totale vermoeidheid of overdreven levenslust; er ging altijd iets van de man uit. In wild romance is het die energie die ontbreekt in een playbackshow zonder x-factor. Dat wordt pijnlijk duidelijk aan het slot van de film, als het doek valt voor de show en er als extra dimensie aan de ‘sentimental journey’ documentairebeelden van Brood en diens begrafenis in de film zijn gemonteerd. Die paar minuten ware beelden bij Broods versie van ‘My way’ doen oprechter aan dan de anderhalf uur ’their way’ die daaraan vooraf ging.

Karin Wolfs