Wild Foxes

Vooral het ingeleefde spel en de unieke arena van een kostschool voor sporttalenten houden dit wat geijkte coming-of-age debuut overeind.

In elke porie van Wild Foxes (La danse des renards) is voelbaar dat de Belgische regisseur Valéry Carnoy hier zijn debuut aflevert. Dat geldt zowel in positieve als in negatieve zin.

Positief: Carnoy houdt zich aan het adagium ‘schrijf wat je weet’ en bereikt zo een ingeleefde authenticiteit in de wereld die hij neerzet. De regisseur baseerde zijn film, over bokstalent Camille die na een ongeval moet heroverwegen of profsport echt zijn pad is, op zijn eigen ervaring als bijna-profvoetballer.

Die arena is een tweede pluspunt van de film. Wild Foxes speelt op een kostschool speciaal voor sporttalenten in allerlei disciplines, die worden klaargestoomd voor de wereldtop. Het is een zelden op film in beeld gebrachte omgeving, waar de high school movie en elementen van de sportfilm op elkaar botsen in een eigenzinnig mengsel.

Dat uit zich ook in de chemie tussen de jonge, veelal niet-professionele acteurs. Het jonge talent Samuel Kircher (zoon van filmster Irène Jacob) is in de hoofdrol de enige in het ensemble met noemenswaardige acteerervaring, en ook hij speelde sinds zijn debuut in L’été dernier (Catherine Breillat, 2023) slechts een kleine handvol rollen. Voor de jonge boksers en andere atleten die de film verder bevolken, castte Carnoy echte sporttalenten. Hun onderlinge verhoudingen voelen natuurlijk en doorleefd, vooral die tussen Camille en zijn beste vriend Matteo (Fayçal Anaflous), die de emotionele hoofdlijn van de film vormt.

Hun vriendschap komt onder druk te staan als Camille na het ongeluk fysiek weer opknapt, maar blijft kampen met pijnen waarvoor geen lichamelijke oorzaak te vinden is. Om die emotionele lijn op gang te houden – en hier steken de typische zwaktes van de debuutfilm de kop op – grijpt Carnoy een aantal keer naar te opzichtige scenariotrucs. Ook de symboliek, waarin die vossen uit de titel een hoofdrol spelen, is soms te nadrukkelijk. In plaats van een natuurlijk onderdeel van het personage voelt Camille’s voorliefde voor vossen vooral functioneel vanuit narratief oogpunt; een symbool voor zijn kameraadschap met Matteo.

Dat zijn uiteindelijk echter maar bescheiden smetjes. Niet voor niets won Wild Foxes in 2025 de twee belangrijkste prijzen in het Cannes-zijprogramma Quinzaine des cinéastes. Van de verrassing moet deze coming-of-age het niet hebben, en een knock-out is het niet, maar uiteindelijk weet hij alsnog op punten te winnen.