We Bought a Zoo

Sterjournalist Benjamin Mee koopt na de dood van zijn vrouw een dierentuin en sleept zijn rebellerige tienerzoon en vroegwijze kleuterdochter mee. Een echt verhaal onecht verteld.

Terwijl de crisis om zich heen slaat in Amerika — waar identiteit zo nauw verbonden is aan je baan — maken ze in Californië lichtvoetig werk over onverwachte carrièreswitches. We Bought a Zoo, nota bene gebaseerd op ware gebeurtenissen, is daarin volstrekt ongeloofwaardig. Dat komt vooral omdat van dat ‘ware verhaal’ alleen het skelet behouden blijft, — te weten: familie koopt dierentuin — terwijl het uiterlijk volgespoten wordt met Californische botox. Zo verwordt een verhaal van vlees en bloed tot plastic prefab.
Om te beginnen is de setting gewijzigd van het zuidwesten van Engeland naar het zuidwesten van Californië, voor wat extra zonkracht. Vervolgens hebben regisseur Cameron Crowe en coscenariste Aline Brosh McKenna (The Devil Wears Prada) de moeder van het gezin doodgeschreven, zodat Benjamin Mee (Matt Damon) achterblijft als worstelende alleenstaande vader, die met zijn rebellerige tienerzoon en vroegwijze kleuterdochter een kwakkelende dierentuin gaat redden. En van een doehetzelf-columnist is Mee omgevormd tot adrenalineverslaafde sterjournalist, zodat zijn overstap naar de kalme landerijen des te scherper aangezet kan worden. De journalistiek is in de film overigens zo’n baanzekere branche dat zijn hoofdredacteur hem wanneer Mee opstapt tevergeefs een lucratieve klus als blogger én een gouden handdruk aanbiedt.
Zo wordt Mee in de mal gegoten van de Hollywood-verheerlijking van de ‘hardwerkende Amerikaan’. Als hij aan de slag gaat in de dierentuin, wordt hij door het handjevol achtergebleven werknemers nog meewarig nagekeken om zijn onbeholpen bouwvakkerskloffie, inclusief enorme gereedschapsriem — een rijkemansidee van een bouwvakker. Maar tegen het einde van de film kan Mee geloofwaardig tegen zijn zoon schreeuwen dat die de handen nu maar eens uit de mouwen moet steken. Het weeïge We Bought a Zoo zet de neerwaartse spiraal van Cameron Crowe voort: in tien jaar van Vanilla Sky via Elizabethtown tot hier. Drie goeie grappen, her en der een hartverwarmende scène en een prachtige soundtrack met veel Sigur Ros, dat is het wel zo’n beetje.

Joost Broeren