The Witcher: Nightmare of the Wolf

Zwaard- en monstergevechten zijn het minst interessant

Links Henry Cavill als Geralt of Rivia in de tv-serie, rechts Vesemir in Nightmare of the Wolf

Na het aanvankelijke dedain vanwege het maximalisme van tv-serie The Witcher – de erotiek, de monsters & magie, Henry Cavills überschorre stem – en de in sommige kringen levende twijfel of er ooit iets goeds uit videogames kan komen, begint de populariteit van The Witcher te groeien. Terecht.

In afwachting van het tweede seizoen van The Witcher op 17 december, waarin opnieuw een hoofdrol voor de schorre keel van Henri Cavill die hier naar standje 11 cementmixer-modus is doorgedraaid, is sinds 2 augustus op Netlfix een Zuid-Koreaanse animatiefilm over de populaire ‘hekser’ te zien. Geralt of Rivia, alias de witte wolf, de centrale figuur in Andrzej Sapkowski’s Poolse boekenreeks, de televisieserie en de drie games van studio CD Projekt Red, komt niet voor in The Witcher: Nightmare of the Wolf. Nou ja, niet als hekser in elk geval. Deze spinoff/origin story richt zich op Geralts leermeester Vesemir.

Wat de serie goed treft, net als de games trouwens en dan met name het derde deel, is het wantrouwen in de samenleving waarin de avonturen van Geralt/Vesemir zich afspelen. Witchers zijn niet geliefd in deze wereld, dankzij de mutagene alchemie waarmee ze zijn gecreëerd waardoor ze bovenmenselijke krachten hebben. Maar voor de mensen zijn monsters even grote bedreigingen als armoede en feodale politieke machinaties, dus de magie van de witchers is onmisbaar. Hun magische krachten worden gevraagd als de mensen in gevaar zijn, maar verder worden witchers uitgekotst en verketterd. Dat leidt ertoe dat bijna alle witchers cynisch zijn geworden en alleen nog voor geld werken. ‘Coin’, in de wereld van de witchers. Anders dan bij Lord of the Rings (Middle Earth) of World of Warcraft (Azeroth) of Elder Scrolls (Tamriel) heeft die wereld trouwens geen andere, preciezere naam dan ‘De Wereld’, of ‘Het Continent’.

Het verhaal van Nightmare of the Wolf duikt iets dieper in dat wederzijdse wantrouwen, in vaktermen de witcher-lore. Vesemir wordt ervan verdacht zelf nieuwe monsters te creëren omdat hij zo meer geld kan verdienen als die monsters vervolgens mensen teisteren. Hij beseft pas laat dat een andere witcher inderdaad precies daarmee bezig is. Maar tegen die tijd kookt het bloed van de mensen al. Voor sommigen zullen de zwaardgevechten in de film wat vermoeiend ogen omdat net als in live action cinema bijna altijd vaststaat wie wint. Dus waarom nog gevechten laten zien? Aan de andere kant horen ze wel weer bij de Castlevania-achtige animatiestijl, met de hoekige koppen, flitsende actie en het spuitende bloed als er weer eens iets doormidden gekliefd wordt. Net als alle andere Witcher-producties is dit trouwens niet iets voor jonge kinderen. Ook al is de erotiek duidelijk een paar tikken teruggedraaid, misschien door de Zuid-Koreaanse achtergrond van de film.

Wat de boeken en de games zo goed maakt, zijn de vele subplots en subquests die Geralts wereld textuur en reliëf geven. De serie koos voor een andere benadering: daarin loopt de spanning langzaam op omdat we niet weten wat de ware, bovennatuurlijke (en potentieel allesvernietigende) aard is van prinses Ciri en hoe Geralt precies met haar verbonden is. The Witcher: Nightmare of the Wolf ontbeert zulke sterke punten. Een beetje fletse film, in vergelijking met het bronmateriaal. Zwaard- en monstergevechten zijn eigenlijk het minst interessant aan Vesemirs en Geralts wereld, dat hadden de makers nu toch wel door moeten hebben.