The Tunnel

Vader en dochter in de tunnel

The Tunnel

De Noorse rampenfilm The Tunnel laat menselijke veerkracht zien ten tijde van een crisis. Onder het melodrama zit een verkapt eerbetoon aan de reddingswerkers.

Het Noorse winterlandschap is door de lens van cameraman Sjur Aarthun een streling voor het oog, met zijn besneeuwde bergen en kronkelende wegen, maar in de verkeersaders ligt het gevaar voortdurend op de loer. De voormalige reddingswerker en alleenstaande vader Stein Berge is drie jaar na het overlijden van zijn vrouw klaar voor de volgende stap samen met Ingrid, maar voor zijn tienerdochter Elise, die nog worstelt met het verdriet, is de verandering bijna ondraaglijk. Wanneer een tankwagen vol benzine in een tunnel een catastrofale explosie veroorzaakt, bereidt Stein zich voor om de ramp te bestrijden, niet wetende dat zijn dochter vastzit in de duisternis van de tunnel. Wordt deze vreselijke beproeving een louterend middel voor de gespannen vader-dochterrelatie?

Het genre van de rampenfilm maakt vaak gebruik van een formule en ook in The Tunnel ontkom je niet aan het verplichte melodrama. Daaronder zit een verkapt eerbetoon aan de reddingswerkers. Na een fijne inleiding over de drang van de automobilisten om met Kerstmis naar huis te gaan, wordt het claustrofobische gevoel van dreiging groter naarmate de vlammen en de zware, dichte rook de tunnel in duisternis smoort.

Regisseur Pål Øie kiest grotendeels voor een waarheidsgetrouwe benadering en leunt niet op speciale effecten om de spanning op te voeren. In het alledaagse bouwt hij het drama op door zich op de vele personages te richten. Ieder krijgt zijn eigen motivatie om zich hier doorheen te slepen, nog bovenop basale overlevingsdrift – of ze zich nu buiten of in de tunnel bevinden, slachtoffer of redder zijn.

De vele bijrollen pakken niet goed uit voor de film. De persoonlijke problemen van de bijfiguren worden niet genoeg uitgewerkt om hun aanwezigheid in de film te rechtvaardigen. De derde akte zakt dan ook in door een bijna ongeïnspireerde voorspelbaarheid. Uiteindelijk blijft, in weerwil van de inwisselbare plot, een bij vlagen aardige, ouderwetse rampenfilm. Die is op zijn sterkst wanneer hij toont hoe een klein moment van onoplettendheid genoeg is om zich griezelig snel een tragedie te laten ontvouwen.