The Pitt, seizoen 2

Het tweede seizoen van ziekenhuisserie The Pitt gaat verder op vertrouwde voet: vijftien uur lang volgen we het team rond dokter Robby tijdens één lange, opnieuw slopende dag op de spoedeisende hulp in een fictief ziekenhuis in Pittsburgh, VS.

Zo herinner ik het me. Zo was het. De paniek. De haast. Een groep onbekende, geconcentreerde gezichten boven je lichaam. Stevige voetstappen, snel jargon, flauwe grapjes, rolbedden en ijzeren gereedschap. En dan weer: stilte. Lethargische wachturen, al dan niet met lege maag. Mag ik… Dokter kunt u… Maar de dokter is allang weer verder. “Wij zijn er nog”, zei een verpleegkundige vol tattoos een keer ter geruststelling.

Kijken naar The Pitt als oud-patiënt met volop ziekenhuiservaring is gruwelijk en louterend tegelijk – het is geen plek waarnaar je wilt terugkeren, maar eenmaal binnen kun je je alleen maar overgeven en vertrouwen op andermans vakmanschap. En daar blinkt The Pitt in uit. Het is een technisch en dramaturgisch hoogstandje.

De serie ging precies een jaar geleden van start, vond z’n publiek in het klassieke ritme van één aflevering per week en groeide uit tot een enorme hit, ook bij dokters en verpleegkundigen, die zichzelf eindelijk op een waarachtige manier vertegenwoordigd zagen. Ziekenhuisseries worden al sinds de jaren zestig gemaakt, en hoewel het genre een paar iconische artsen heeft voortgebracht (Hawkeye uit M*A*S*H, Meredith Grey uit Grey’s Anatomy) waren dat toch vooral flat characters, supermensen met onuitputtelijke energie en vaak ook nog een florerend liefdesleven.  In The Pitt – een verwijzing naar de stad, maar ook naar het woord ‘pit’, of kuil – is iedereen chronisch overwerkt.

Het tweede seizoen werd geschreven en opgenomen in een periode van lovende kritieken, nominaties en prijzen voor cast en crew; het had ze zomaar naar het hoofd kunnen stijgen, met een zelfgenoegzamer, showbizzy vervolg als resultaat. Restaurant-serie The Bear, nog zo’n publiekshit die opkomt voor een ondergewaardeerde beroepsgroep, verloor gaandeweg z’n urgentie door steeds meer ruimte te maken voor z’n personages en de nieuw ontdekte steracteurs die hen speelden. 

The Pitt doet bijna het tegenovergestelde: vrijwel het hele team rondom dokter Michael ‘Robby’ Robinavitch (Noah Wyle) keert terug, zelfs de om zijn pillenverslaving verbannen dokter Langdon (Patrick Ball), maar voor persoonlijk drama is hier simpelweg geen tijd. De brancards worden opnieuw aan de lopende band binnengereden, de wachtkamer is overvol en ook nog bloedheet, want het is tien maanden later en dus hoogzomer. Vier juli, dé nationale feestdag: iedereen vrij, overal alcohol, barbecues en vuurwerk. De ongelukken laten zich bijna voorspellen. Het twaalfjarige jochie dat een rotje dacht af te steken en nu niet naar zijn eigen, zwaar gehavende hand durft te kijken is een voor Nederlandse kijkers helaas al te herkenbaar tafereel. 

Mildere gevallen zijn er ook genoeg: er is een man met een chronische erectie, een man die zich voor een wedstrijd heeft volgepropt met hot dogs, een oude dame met zware constipatie. In beeld vertaald betekent dit een forse (nep)penis, bakken vol braaksel en spuitpoep op de jas van een van de nieuwe leerling-artsen – een “assplosion“, in de woorden van de eeuwig sarcastische dokter Santos (Isa Briones). Het hoort erbij, en dus laat The Pitt het zien. 

Maar niet iedereen valt te genezen. Opnieuw gaan er patiënten dood op de afdeling – kijkers van seizoen één herkennen het sympathieke ritueel van de staf om elke overledene even gezamenlijk te herdenken. IJzersterk blijft The Pitt in z’n liefdevolle aandacht voor maatschappelijke outcasts: een gevangene, een dakloze die zwaar vervuild en stinkend binnenkomt. Als een van de leerling-artsen een obese patiënt richting afslankmedicatie en lichaamsbeweging probeert te praten, wordt hij streng teruggefloten door zijn senioren: waarom de man zo dik is doet er nu niet meer toe, hij verdient zorg. “Dank u, dank jullie allemaal”, zegt hij ontroerd. Ik hield het ook niet droog. Waar halen de casting directors al deze onbekende, uitmuntende acteurs vandaan?

Noah Wyle, inmiddels met een Emmy bekroond voor de tweede artsenrol uit zijn loopbaan – hij speelde van 1994 tot 2005 in E.R. – krijgt in deze tweede reeks de kans om dokter Robby nog iets meer mens te maken. Na deze dienst, is het idee, gaat hij voor drie maanden op reis, op een motor die hij zelf heeft opgeknapt. Wyle vertelde in een interview ernstig dat hij op de set rondliep met een beduimeld exemplaar van Zen and the Art of Motorcycle Maintenance, maar in de serie wordt Robby vooral uitgelachen: een man van rond de vijftig op een motor, hoe midlife-crisis wil je het hebben? En daarbij: wil hij wel echt weg? Alleen zijn met zichzelf? Levens redden is óók verslavend, een ziekenhuis is behalve een beklemmende ook een overzichtelijke biotoop. Je bent er nodig. De halfbakken introductie van AI door een ambitieuze nieuwkomer (Sepideh Moafi) onderstreept vooral de noodzaak van echte mensen aan het bed.

Het tweede seizoen van The Pitt is vanaf 8 januari 2026 wekelijks te zien op HBO Max.