The Good Sister

De broer van Rose wordt plotseling van een ernstig feit beschuldigd. Wat doet dat met haar wereld?

Als Rose ’s nachts bij broer Sam binnenkomt met haar eigen sleutel, heeft hij aan een half woord van haar genoeg. Ze is nu echt weg bij haar vriendin.

Sarah Miro Fischer heeft in haar sterke debuut maar een paar penseelstreken nodig om de verhouding tussen broer en zus te schetsen. Hij tilt haar blote been op als ’ie de volgende ochtend bij een la moet, voor de spiegel poetsen ze samen hun tanden. Ze weten wat ze aan elkaar hebben.

Volgens Rose kan dus alleen sprake zijn van een vergissing, als ze een paar dagen later per brief gevraagd wordt om een getuigenverklaring af te komen leggen. Sam wordt beschuldigd van verkrachting. Even raakt haar wereld de duisternis aan. Maar 1 en 1 is toch geen 3? Hij snapt ook niet waar het over gaat.

De film blijft dicht bij Rose. Dit verhaal gaat over haar. En over iedereen die zoiets meemaakt: een situatie waarin je gedwongen wordt aannames over iemand die je na staat opnieuw te overwegen. Als je die al ooit had overwogen, want de meeste aannames ontstaan in stilte. De film kijkt naar Rose en zoekt, net als wij en net als zij, naar een antwoord. Tot het wordt bewezen, kunnen we iemand die we goed kennen waarschijnlijk niet als dader zien. Een reflex. Over het waarom kun je speculeren.

De toon van The Good Sister (Schwesterherz) blijft van begin tot eind dezelfde: rustig, observerend, zoekend. Fischer maakt de cruciale keuze om niet op dialogen te leunen – de hardop uitgesproken twijfels en vervolgens de conflicten en het melodrama had je dan als kijker volledig kunnen voorspellen. Vragen die ze zichzelf waarschijnlijk stelt – wie is Sam eigenlijk, zou hij dit kunnen hebben gedaan, is er een gedeelde moraal – hadden hardop uitgesproken pathetisch geklonken omdat ze vastheid en helderheid suggereren. Terwijl bij Rose nu alles vloeibaar is. Nu kom je als kijker veel dichterbij. Daarbij aanzienlijk geholpen door het spel van Marie Bloching.

Er zitten een paar kleine dissonanten in de film – denk aan een overbodige metafoor – maar als geheel werkt hij uitstekend. Juist omdat je er als kijker zoveel vragen op kunt projecteren. Ook vragen die los staan van Samuel en Rose. Zoals: als iemand dicht bij je een dader blijkt te zijn, wordt die dan een ander mens voor jou? Of is die stiekem nog steeds dezelfde?