The Color Purple

Pijn en zusterschap in bombastische productie

The Color Purple. Foto: Eli Ade

Het entertainmentgehalte en het acteertalent spatten ervan af in de tot musical bewerkte remake van The Color Purple, maar diepgang en introspectie bezwijken onder de gelikte esthetiek.

Het vergt wellicht twee keer met de ogen knipperen om er zeker van te zijn, maar de nieuwe bewerking van The Color Purple blijkt een musical. Van origine vertelt de Pulitzer-prijswinnende roman van Alice Walker uit 1982 het emancipatoire verhaal van de Afro-Amerikaanse Celie, die te kampen heeft met geweld en vrouwenhaat op het platteland van Georgia rond 1900. Het legendarische boek werd in 1985 verfilmd door Steven Spielberg, met Oprah Winfrey in de rol van de goedgebekte Sofia, en in 2005 bewerkt tot een Broadway-productie. Spielberg en Winfrey verenigen zich ditmaal als producenten voor een musicalversie op het grote doek, onder regie van de Ghanese Blitz Bazawule.

Deze muzikale nakomeling in een lijn van reuzen klinkt als de laatste stem in een creatief fluisterspel, waarbij Walkers oorspronkelijke articulatie van complexe personages en hun belevingswerelden compleet verbasterd is. De focus lijkt vooral te liggen op gelikte esthetiek, bombastische decors en flamboyante kostuums en minder op karak­ter­ontwikkeling en interpersoonlijke relaties. Ondanks dat de gouden cast met Fantasia Barrino, Taraji P. Henson en Danielle Brooks pijn en zusterschap tot op het bot voelbaar maken met fenomenaal zang- en acteerwerk, klopt hun ijzersterke hartslag hierdoor in een leeg – en duur – omhulsel.

Superlatieven schieten dan ook te kort om de beelden te omschrijven, wat wellicht wel past bij het magisch-realisme dat Winfrey beoogde. Muziek en dans zijn de dragers – en vervangers – van woorden om escapistische belevingswerelden te creëren. Veerkracht wordt bezongen in jazz- en bluesnummers die een ode lijken te zijn aan de klanken en ritmen van zwarte voorouders. Choreograaf Fatima Robinson verwijst daarbij ook naar het erfgoed van Beyoncé, door een humoristisch knipoogje naar Renaissance.

Wedergeboorte is in The Color Purple immers de grote belofte, waarop de adembenemende vrouwelijke blueszanger Shug het hoofdpersonage attendeert: “Ik denk dat het God ontstemt wanneer je de kleur paars in een veld bloemen voorbijloopt zonder het op te merken.” Shug is de minnaar van Mister, de gewelddadige echtgenoot van Celie, die haar leven tot een hel maakt. Het zijn de sterke vrouwen om haar heen, zoals Shug en de vrijgevochten Sofia, die Celie uiteindelijk wijzen op haar eigen kleur paars – zodat Celie zichzelf eindelijk kan zien en waarderen.

Het entertainmentgehalte van The Color Purple is hoog en het grandioze acteerwerk compenseert het gebrek aan diepgang op andere vlakken. Verwacht dus geen dieppaars, maar glimmend purper.