The Christophers

Had Steven Soderbergh hier maar een serieuzere film van gemaakt.

Steven Soderbergh is niet per se een pretneus – hij liet de mensheid vergaan in Contagion (2011) – maar hij vertoont toch verdacht vaak de neiging om een vrolijk avontuur te maken van verhalen die bij de broertjes Coen bijvoorbeeld oudtestamentisch uit de bocht zouden vliegen.

Het is jammer dat we in het Nederlands geen woord voor caper hebben want dat is het type film dat Soderbergh vaak maakt: komische, spannende overvalfilms. Ook als er geen overval is, hebben de personages er meestal lol in. En anders het publiek wel.

The Christophers gaat over een ooit succesvolle maar inmiddels stervende kunstenaar (gespeeld door Ian McKellen, bijna altijd een genot om naar te kijken), die in z’n Londense paleisje een serie schetsen verborgen houdt voor z’n geldbeluste nageslacht. The Christophers, heet de serie, naar een grote liefde die uit zijn leven verdween. Nu nog geen miljoenen waard, zoals eerder werk van deze Julian Sklar, maar dat kan veranderen. Zijn kinderen, van wie de enige functie in het leven zal zijn om Julians erfenis te verbrassen, huren een vroegere kennis van de kunstacademie in om de schetsen heimelijk af te maken: Lori Butler, gespeeld door Michaela Coel.

Het loopt natuurlijk anders.

Je kunt een film op allerlei manieren bespreken, maar bij The Christophers zou ik het willen hebben over eerlijkheid. Waarmee ik bedoel: het moment dat je het volle emotionele gewicht van een film voelt, omdat die zijn onderwerp en personages recht in de ogen kijkt.

The Christophers begint met een telefoontje. Lori wordt uitgenodigd voor een overleg met, zo blijkt, de twee kinderen van Julian Sklar. Je merkt aan kleine dingen dat Sklar niet zomaar een kunstenaar is voor Lori, maar wat zijn werk voor haar betekent, blijft aanvankelijk verborgen. Sklar heeft een assistent nodig en neemt op advies van zijn kinderen Lori in dienst. Hun idee is dat zij stiekem foto’s maakt van de werken en die dan thuis voltooit. Maar dat je de spanning voelt toenemen, komt toch vooral omdat er meer lijkt te spelen tussen deze mensen dan we weten.

Omdat Julian aanvoelt dat er iets aan de hand is, confronteert hij haar en dat zorgt ervoor dat Lori niet alleen het bedrog opbiecht, maar begint te praten over haar band met Julians werk. Op dit moment, terwijl Lori in een monoloog glorieuze kunstkritiek geeft en haarfijn uitlegt hoe en waarom Julian een valse hypocriet is en waarom zijn werk inmiddels niks meer voorstelt, voel je dat dit het wezen van de film is. Dit is waar het om draait. Hier moet Soderbergh op doorgaan. Die eerlijkheid waarmee ze elkaar zien, had het hart van de film moeten blijven. Maar Soderbergh laat het niet toe. De messcherpe scène blijft slechts dat: een scène. Het moment vervliegt en tegen de tijd dat iedereen weer gelukkig is, is het vergeten.

Soderbergh wilde naar een vrolijkere film toe waarin iedereen met een goed hart erop vooruitgaat. Dat is zijn reflex als maker. Die is vaak prima te begrijpen en het levert leuke films op. Maar hier, in de confrontatie tussen twee sterke acteurs, had iets meer ernst de film veel beter kunnen maken.