Sunny Dancer

De tieners in dit zomerkamp horen bij “een club waar niemand bij wil horen”: jonge kankerpatiënten in remissie. Ivy bezoekt dit ‘chemokamp’, tot haar grote frustratie.

Woest is ze. Een groot gedeelte van haar jeugd was het niet zeker of ze haar ziekte überhaupt ging overleven. Nu heeft Ivy (Bella Ramsey uit The Last of Us, 2023) op haar zeventiende opeens wél een toekomst voor zich liggen. De kanker is in remissie.

Na jarenlang geleefd te hebben tussen hoop, vrees en chemobehandelingen, is ze gezond verklaard. Maar wat moet ze met die boodschap? Hoezo is dat zwaard van Damocles verdwenen? Wie ben je als je geen patiënt meer genoemd wordt?

De begripvolle, lieve ouders van Ivy weten het goed gemaakt: ze mag deze zomer op kamp, samen met andere jongeren die genezen zijn van kanker. Die begrijpen toch als geen ander hoe je daarmee dealt? Met flinke tegenzin stemt Ivy in. Ze vindt alles en iedereen belachelijk stom, maar belandt dan tot haar eigen verbazing in een warm bad. Het blijkt steeds lastiger om die muur van boosheid overeind te houden.

Deze Britse, witty coming-of-age-film van George Jaques pakt op speelse, grappige en warme manier in potentie loodzware thema’s aan. Zoals hoe deze tieners jarenlang bezig moesten zijn met ziekte en zware behandelingen, maar geen ruimte hadden voor dingen waar opgroeiende, gezonde kinderen wel mee bezig zijn. Hoe ontdek je waar je goed in bent en wat je leuk vindt – wíe je leuk vindt? Hoe maak je nieuwe vrienden? Waar liggen de grenzen van de ander? Hoe ga je om met autoriteiten? En hoe praat je – niet geheel onbelangrijk – over zaken waar je ’s nachts wakker van ligt?

Al die complexe kwesties en emoties vallen samen met de hormonen die door al die puberlijven gieren. Deze kids, de nukkige Ivy voorop, hebben altijd hun woordje klaar en maken keiharde grappen die de gemiddelde mens zouden shockeren. Hun gevoel voor humor is diepzwart, soms belachelijk ongepast en daarom bijzonder komisch. Maar juist deze groep mág opmerkingen maken die ver over het randje gaan.

In zekere zin heeft Sunny Dancer een best conventioneel script waarin bepaalde plotwendingen en thema’s zich makkelijk laten raden: vriendschappen voor het leven, een opbloeiende liefde en dat proces waarin Ivy in het reine leert te komen met de situatie. Ook is te voorspellen dat niet voor iedereen in remissie een toekomst is weggelegd. Toch: hier geen ziekenhuisscènes of kale hoofden. Wel: kalverliefde, aandoenlijke vriendschappen, een energieke soundtrack en een fantastische hoofdrol van Ramsey.