Rosebush Pruning

La grande bouffe, maar dan met postpakketten van Balenciaga. Dit is waar de rijken heen gaan om te sterven.

Dit had een vlijmscherpe en gitzwarte satire kunnen zijn over de verveling en het morele verval van een te rijke bovenklasse. Maar dan had Rosebush Pruning beter geschreven moeten zijn en hadden de personages interessanter moeten zijn. De kwaliteit van de acteurs redt de film.

Ergens aan de Catalaanse kust leeft een Amerikaans gezin teruggetrokken in een riante villa. Drie zonen en een dochter vegeteren er in alle luxe met hun blinde vader, in leven gehouden door een gestage stroom online bestellingen van Gucci en Balenciaga. De moeder, gespeeld door Pamela Anderson, is volgens de overlevering twee jaar geleden in een bos verderop aan stukken gereten door wolven. Dat is geen metafoor voor hoe het gezin met haar omging. Deze mensen zijn lammetjes, ook al zien ze zichzelf nog zo graag als wolven. Niemand in het gezin is geïnteresseerd in de ander – de familietraditie is treiteren en affakkelen – maar ze willen die ander ook weer niet laten gaan. Dan zou hun wereld veranderen en dat kunnen ze emotioneel niet aan.

Het kleurenpalet van de film is moddervet, alsof deze mensen zich alle kleur van de wereld hebben toegeëigend.

Elle Fanning speelt de geliefde van een van de zonen. Een buitenstaander. Je kunt je voorstellen hoe het eraan toe gaat als ze voor een kennismaking langskomt. “Hoe groot zijn haar borsten?”, vraagt de vader aan tafel. Het is tekenend voor de middelmatige kwaliteit van de film dat daar antwoord op wordt gegeven.

Ondanks de zomerzon en de geweldige decors blijft de film steken in een bourgeois decadentie die je waarschijnlijk al meerdere keren hebt gezien. Maar dan beter. Er wordt gehint op incest, de oude vader heeft een seksuele voorliefde voor tandpasta, en moord en doodslag hangen voor altijd in de lucht. Want erfenis.

De film wil sexyer en decadenter zijn dan hij is. Dat voel je het duidelijkst wanneer Dave Clarke’s ‘What Was Her Name’ aan het eind inzet. Waarmee de film trouwens lijkt te suggereren dat het allemaal de planning van Elle Fannings personage en haar geliefde is, zoon Jack, maar andere scènes spreken dat juist tegen. Enfin, de acteurs zijn goed en het is ook weer niet zo dat je struikelt over gaten in de plot. Maar memorabel is het niet. Ook al heeft Karim Aïnouz’ film de officiële goedkeuring van Marco Bellocchio, op wiens I pugni in tasca (1965) dit alles ‘losjes’ is gebaseerd.