Repo Man

Ex-Monkee Mike Nesmith produceerde, Iggy Pop verzorgde de titelmuziek, Robbie Müller deed het camerawerk, Harry Dean – Paris, Texas – Stanton in de hoofdrol naast Emilio Estevez, zoon van Martin Sheen en eerder te zien in Coppola’s The Outsiders: het regiedebuut van Alex Cox, Repo Man.

Alex Cox groeide op in de buurt van Liverpool aan de Mersey. In Oxford studeerde hij een jaar rechten, gevolgd door een jaar film in Bristol. Toen verhuisde hij naar Amerika, waar hij tussen 1977 en 1980 de befaamde filmschool van de UCLA bezocht. In die periode maakt hij een korte film, Sleep Is for Sissies. Hij kreeg een baantje als scenarioschrijver bij MGM en richtte ondertussen met twee studiegenoten een filmmaatschappijtje op.

Ver voordat ze de benodigde $100.000 bij elkaar hadden om Repo Man te kunnen gaan maken, leverde Michael Nesmith hen via de grote filmmaatschappij Universal het vijftienvoudige bedrag. Stanton en Estevez waren toen al gecontracteerd en op aanraden van Nesmith werd Robby Müller aangetrokken voor het camerawerk. Tegen de zin van Nesmith in werd, nadat het contact met The Clash stukliep op hun manager, Iggy Pop aangetrokken om de muziek te maken. Cox wilde een soort punkmuziek per se in de film hebben, omdat dit een integraal bestanddeel is van de middle class punks die hij in zijn film opvoert.

Toen de film gereed was werd hij door Universal zonder enige reclame in één klap in vijftig kopieën in Los Angeles uitgebracht. Deze mishandeling zorgde voor een enorme sof en Universal verloor op slag iedere belangstelling voor de film. Sinds hij vorig jaar vertoond werd op het festival van Berlijn is er zeker in Europa enorme belangstelling voor Repo Man. Hij draaide ook met succes op het laatste festival van Rotterdam. Alex Cox is inmiddels bezig een nieuwe film van de grond te krijgen over het leven van Sid Vicious en diens vrienden.

Rokende laarzen
In Amerika bestaat een bloeiende, louche bedrijfstak die gespecialiseerd is in het gelegaliseerd stelen van auto’s van mensen die bij voorbeeld de afbetaling niet meer kunnen doen. ‘Repossession‘ heet zoiets; repo man is een (gevaarlijk) beroep.

Nadat Otto, een vriendelijke punker, op één dag zijn baantje in een supermarkt en zijn vriendin is kwijtgeraakt, valt hij in handen van Bud, een al wat oudere, door het leven getekende repo man. Bud leert hem de kneepjes van het vak, daarin bijgestaan door enkele van zijn bizarre collega’s. Voordat dit gebeurt is de kijker al op de hoogte gebracht van een nogal bijzondere auto: een Chevrolet Malibu, bestuurd door een doodzieke oudere man, een atoomgeleerde. De kofferruimte van de wagen bevat een geheimzinnig iets, dat een dodelijke uitstraling heeft, zoals een wat al te ijverige motoragent heeft mogen ervaren. Twee rokende laarzen blijven achter, nadat hij een blik in de kofferruimte heeft geworpen.

Het idee voor zo’n geheimzinnige auto pikte Cox van Robert Aldrich’ Kiss Me Deadly uit 1955. Maar Repo Man refereert ook aan John Ford en E.T. en becommentarieert op een ontspannen, maar scherpe wijze de Amerikaanse samenleving en de eenvoudige ideeën over oorlogvoeren. Zo zien we bijvoorbeeld hoe Otto’s – duidelijke ex-hippie – ouders inmiddels verslaafd zijn aan een tv-evangelist en de voor hem bestemde $1.000 om naar Europa te kunnen gaan, inmiddels hebben overgemaakt naar een actie ‘Bijbels voor EI Salvador’.

Cult
Repo Man trekt aan je voorbij als een bewegend stripverhaal, dat je van begin tot eind boeit door de hoge technische en artistieke kwaliteiten en het verhaal van Cox rondom Otto verzonnen heeft. Via een meisje, dat tot een sekte van ufologen behoort, komt Otto op het spoor van de Malibu, waar buitenaardse wezens in zouden zitten. En als vervolgens bekend wordt dat het inleveren van deze auto een bedrag van $20.000 oplevert, worden meerdere bendes van autodieven actief.

Tussen dat alles door komt Otto nog een paar keer in contact met zijn ex-vrienden, die gewapend supermarkten beroven, en is hij getuige van hun jammerlijke ondergang. Voordat Repo Man een Close Encounters-achtige apotheose beleeft, verwisselt de Malibu nog enige keren van eigenaar en vallen er nogal wat slachtoffers.

Alex Cox bewijst zich met zijn debuut als een zeer intelligent filmmaker, die bepaald verder kijkt dan zijn neus lang is. Of hij daarmee ook meteen een groot publiek bereikt, is maar de vraag. Repo Man is nu al een cultfilm en zal ongetwijfeld ook de Nederlandse liefhebbers bereiken.