Our Friend

Hij verschijnt, blijft logeren en wordt onmisbaar

Our Friend

Een waargebeurd verhaal over een grenzeloze vriendschap wordt helaas warrig verfilmd.

Matt Teague is journalist, liever op jacht naar verhalen dan thuis in Alabama bij zijn vrouw Nicole en hun twee dochters. Tot zijn leven in september 2012 abrupt tot stilstand komt: Nicole blijkt terminale kanker te hebben. Matt (Casey Affleck) is opeens kostwinner, verpleger en gezinshoofd inéén.

Nicole (Dakota Johnson) was Matt’s studieliefje; zelf had ze een marginale carrière bij het lokale toneel. Ze glorieert vooral als moeder en als stralende verschijning: vriendinnen en bewonderaars alom. Als ze ziek wordt zijn de zelfgemaakte schotels aanvankelijk niet aan te slepen, maar dan valt de buitenwereld onherroepelijk stil. Voor een sterfproces duiken de meeste mensen weg.

Zo niet Dane (Jason Segel), een oude vriend van het koppel die zelf moeite heeft om een volwassen leven op te bouwen. Geestdodend baantje, vage korte relaties, lange uren weemoedig gestaar in de ruimte. Wie kent er geen Dane? Maar in gezelschap van de Teagues wordt hij een ander mens. Dane voelt feilloos aan wanneer welke hulp geboden is, maakt grapjes en gaat op uitjes met de kinderen en biedt als de zorgtaken Matt boven het hoofd dreigen te groeien aan om voorlopig te blijven logeren. Gewoon, uit vriendschap. Hij hoeft er niets voor terug.

Our Friend is gebaseerd op een bekroond artikel in Esquire uit 2015 van de echte Matthew Teague, die als adviseur bij de verfilming betrokken was. Desondanks reageerde een belangrijk deel van de Amerikaanse filmpers verontwaardigd op het resultaat: waar waren alle schrijnende details over Nicole’s ziekte gebleven, wat was er over van Teague’s pleidooi voor meer eerlijkheid over de dood?

Inderdaad is Our Friend een softe, met z’n meer dan twee uur wat al te lange film. Dakota Johnson heeft zelfs als ze doodziek is geschminkt nog zo’n romig gezicht is dat het fijn blijft om naar haar te kijken; in werkelijkheid verstopte Teague zich in de laatste maanden soms op de veranda om aan Nicole’s verbale agressie en gutsende wonden te ontkomen. De film-Nicole raakt wel even in de war, maar voordat het te erg wordt zorgt een daadkrachtige stervensbegeleidster (Cherry Jones) voor antipsychotica en kan ze rustig inslapen.

Meer dan over doodgaan gaat de film over vriendschap – Dane’s liefde voor zowel Matt en Nicole als hun kinderen is alomvattend, hij wordt een vanzelfsprekend vijfde gezinslid. Jason Segel speelt dat mooi, met aarzeling in zijn stem en een onhandige motoriek, terwijl Casey Affleck net als in Manchester by the Sea uitblinkt in veelzeggend zwijgen.

Helaas durven scenarist Brad Ingelsby en regisseur Gabriela Cowperthwaite niet op de psychologische kracht van hun acteurs te vertrouwen, en kozen ze voor een moeizame hap-snap structuur – van ná naar vóór de diagnose en weer terug. Terwijl we al weten waar het heengaat.