On a String

Voor jonge violisten is het aanpoten in de New Yorkse muziekwereld. Debuterend regisseur Isabel Hagen maakt die worsteling geestig invoelbaar in On a String.

Gerommel in de marge is het, wat de afgestudeerden van het prestigieuze Juilliard-conservatorium doen in de New Yorkse muziekwereld. Iedereen is ongelukkig: werk is er nauwelijks en als het er wel is, zijn het de ondankbaarste klusjes denkbaar.

Voor violist Isabel is dat niet anders. Ze speelt Chopin bij een (afgewezen) huwelijksaanzoek, ze zorgt met wat mede-afgestudeerden voor de muziek op een feestje waar iedereen vooral wil zuipen, of ze wordt ingehuurd voor wat extra pathos bij een uitvaart.

Maar iets vasts of substantieels, dat wil niet lukken. Wat niet helpt, is dat Isabel uit een bijzonder muzikale familie komt, waarbij haar broer misschien wel het grotere talent is. Het zorgt ervoor dat Isabel, net als haar vrienden, muurvast zit. Niemand durft door te schakelen, omdat er altijd een kans is dat er tóch iets op hun pad komt.

Regisseur, schrijver en hoofdrolspeler Isabel Hagen put voor haar debuutfilm duidelijk uit eigen ervaringen. Hagen maakte de afgelopen jaren voorzichtig naam als komiek, en is zelf ook altviolist, afgestudeerd aan Juilliard. Omdat ze niet rondkwam van haar muzikale werk, besloot ze haar twee passies samen te brengen, door haar vioolspel te combineren met stand-upcomedy.

Na een succesvolle webserie (Is a Violist, 2020-21) is On a String haar speelfilmdebuut, waarmee ze op het filmfestival van Tribeca de prijs won voor beste scenario. Hagen heeft vooral een fijn oog voor sociaal ongemak, met situaties die aangenaam lang worden uitgerekt. Denk aan het nét iets te lang inpakken van een viool na een mislukt huwelijksaanzoek, of aan het afronden van een uitmaakgesprek.

Te midden van dat aanstekelijke ongemak, is On a String ook een treffend portret van zoekende jongeren in een wereld waarin simpelweg te weinig plek is voor de niet-uitzonderlijken. Maar ze blijven het toch maar proberen, omdat je uiteindelijk ook met ‘shitty stuff op de achtergrond’ best ontdekt kunt worden. In Isabels geval betekent dat bijvoorbeeld dat ze les mag geven aan de dochter van een brave vader die een oogje op haar heeft, met de nodige gevolgen.

Gerommel in de marge blijft het, maar richtingloosheid kan óók een richting zijn. Hagen vervalt gelukkig nooit in melodrama of een zoektocht naar catharsis, en dat maakt nieuwsgierig naar wat deze komedieviolist nog meer kan.