No Good Men

Wat de eerste Afghaanse romkom had moeten worden, krijgt een andere kleur doordat Shahrbanoo Sadat in No Good Men de chaos en het geweld van de machtsovername door de Taliban een plek geeft.

Doen alsof de plek waar je filmt eigenlijk een heel andere plek is, is al vanaf de begindagen van cinema gebruikelijk. Elke straathoek van Los Angeles heeft inmiddels gefigureerd als talloze plekken over de hele wereld. Maar No Good Men van Shahrbanoo Sadat is een vrij extreem voorbeeld.

Dit liefdesverhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de stad Kaboel in 2021, in de aanloop naar de machtsovername door de Taliban en het vertrek van de laatste Amerikaanse troepen. Maar de film, die de afgelopen editie van de Berlinale opende, werd geheel gedraaid in Duitsland. De illusie die Sadat hier creëert heeft zowel een politieke als een persoonlijke noodzaak. Het Kaboel dat de film toont, met (relatief) meer vrijheid voor vrouwen, bestaat simpelweg niet meer.

No Good Men draait om Naru, een jonge vrouw die in scheiding ligt met haar overspelige nietsnut van een echtgenoot, in haar eentje opdraait voor de zorg voor hun driejarige zoontje en op haar werk keer op keer wordt gepasseerd simpelweg omdat zij de enige vrouwelijke camerapersoon is bij de omroep waar ze werkt. Terwijl haar mannelijke collega’s de straat op worden gestuurd om het nieuws te verslaan, moet zij in de studio brave talkshows en kookprogramma’s vastleggen.

Geen wonder dat Naru (gespeeld door regisseur Sadat zelf) van mening is dat er geen goede mannen meer zijn in Afghanistan. Maar als ze de ervaren verslaggever Qodrat (Anwar Hashimi) ontmoet, moet ze die mening misschien bijstellen.

Shahrbanoo Sadat maakte eerder Wolf and Sheep (2016), een magisch-realistische reflectie op haar geïsoleerde jeugdjaren in een Afghaans bergdorp, en de coming-of-age-film The Orphanage (2019, niet in Nederland uitgebracht); aan beide werkte Hashimi ook al mee, als acteur en coscenarist. Maar No Good Men is een heel andere film dan die voorgangers.

Sadat had zich ten doel gesteld de eerste Afghaanse romkom te maken. Toen de Taliban in 2021 weer de macht kregen, zag de vrijgevochten filmmaker zich genoodzaakt het land te ontvluchten. Ze besloot om de chaos en het geweld van die overgangsperiode onderdeel van haar film te maken.

De romance is fictie, maar wat we daaromheen zien gebeuren bij de omroep is gebaseerd op de eigen ervaringen van Sadat en Hashimi. Het wordt kracht bijgezet door flarden documentair materiaal, veelal geschoten door hun vrienden en collega’s van de Kaboelse nieuwszender en naadloos in de film verwerkt.

Het resultaat is een soms wat onvaste, maar altijd intrigerende mix van lichtvoetige romkom, politiek drama, oorlogsfilm en feministisch statement.