Nata per te

Kneusje bij kneusje

Nata per te. Foto: Gianni Fiorito

Waargebeurd feelgooddrama over hoe een alleenstaande homo in Italië bij hoge uitzondering een pasgeboren meisje met Down-syndroom mag adopteren.

Een man die zachtjes zingend een klein baby­meisje in zijn armen in slaap wiegt met de woorden: “In een wereld… die niet meer van ons houdt… ben jij mijn vrije lied.” Het is een van de ontroerendste momenten in Nata per te. Onopgesmukt en liefdevol, een tikje sentimenteel maar kwetsbaar: het soort momenten waar deze waargebeurde feelgoodfilm z’n sympathie mee verwerft.

Want wat is er mis met deze twee dat de Italiaanse maatschappij hem als tweederangsburger het recht op adoptie onthoudt, terwijl haar niet minder dan 37 afwijzingen van potentiële adoptieouders ten deel vallen? Juist: hij is een alleenstaande homo en zij een boreling met het syndroom van Down. Dus is het een klein wonder dat Alba in Luca’s armen belandt en hij dit lied überhaupt voor haar kan zingen. ‘Kneusje’ bij ‘kneusje,’ geboren voor elkaar.

Hoewel gedramatiseerd, is dit verhaal over Luca en Alba Trapanese authentiek: in 2018 stond een Napolitaanse rechter bij hoge uitzondering toe dat een alleenstaand persoon een baby adopteerde. In principe is dat recht in Italië voorbehouden aan stellen die langer dan drie jaar getrouwd zijn. En hoewel sinds 2016 een geregistreerd partnerschap mogelijk is, bestaat het homohuwelijk in Italië nog altijd niet.

Toch weigert deze emancipatoire film om met geheven vuist op de barricades te gaan. In plaats van retoriek wordt gekozen voor een liefdevolle insteek, om te laten zien hoe achterhaald het idee van de archetypisch katholieke familie als hoeksteen van de samenleving – en basis voor adoptie – eigenlijk is. We zien een vrouwelijke rechter en vrouwelijke advocaat in actie op de werkvloer; laatstgenoemde is ook alleenstaand moeder. Thuis zien we mannen de luiers verschonen. Als er al een ‘traditioneel’ gezin in beeld komt, is het op de gender-reveal van een telg uit de tweede leg van Luca’s oudere broer.

Hoofdpersoon Luca is een introverte, zorgzame man en naast een single gay ook een keurige katholiek die in de gehandicaptenzorg werkt en zelfs een tijdje priester was. Kerkbezoek, bidden en Maria-verering worden tegenover een gay bar, gay seks en dragqueen-act gezet. Ook geestelijk gehandicapten houden er een liefdesleven op na. Het leven in volle glorie, glorie, halleluja.

In flashbacks zien we Luca als tiener met zijn eerste liefde, dromend van reizen naar Mars. Dat werd destijds niet voor mogelijk gehouden. Hoewel de afloop geen verrassing is, blijkt de weg ernaartoe een weliswaar pittige en emotionele, maar ook prettig verzorgde reis. Wie Nata per te afgelopen maart op de Roze Filmdagen heeft gemist, krijgt nu de kans ’m in te halen.