MARCELLO, MARCELLO

Wie de bioscoop ziet als een plaatsvervangende vakantie, kan vast uit de voeten met marcello, marcello, dat zich afspeelt op een ogenschijnlijk paradijselijk Italiaans eilandje.

Uitzicht op de azuurblauwe Tyrreense Zee, een jongeman met sierlijk opengevallen blouse op de kade, en een ietwat stuurse, beeldschone vrouw van achttien die op het Italiaanse eilandje arriveert: dat vraagt natuurlijk om romantische capriolen. Het kan dan ook niet op in de Zwitsers/Duitse feelgoodfilm marcello, marcello, die zwaar leunt op het vakantiegevoel van de inmiddels onder herfstbladeren bedolven filmkijker. Nu doen veel films een beroep op de wegzwijmelende escapist, maar marcello, marcello maakt het wel heel bont. De pizzeriamuziek moet de kijker in de juiste stemming brengen en het fotogenieke Italiaanse temperament wordt ingezet om de film wat pit te geven.
Het fictieve eilandje Amatrello voor de kust van Napels wordt gebruikt als oogstrelend decor, en wat voor de film pleit is dat daar in het begin terecht wat kanttekeningen bij worden geplaatst. Ergens in het pittoreske decor ligt een poel van haat verscholen, zo zegt Marcello, de jongen-met-open-blouse, anno 1956 in de voice-over. Veel mensen op Amatrello zijn verbolgen en zitten vast op het eiland. De oorzaak? Een eeuwenoud ritueel dat voorschrijft hoe jongens een date met een meisje krijgen. Op haar achttiende verjaardag moeten de jongemannen collectief een cadeau aanbieden aan de vader van het meisje, waarna de vader zijn keuze maakt. Zo heeft de rijkeluiszoon Armando altijd succes, omdat hij luxe radio’s cadeau doet. Hebzucht speelt een sleutelrol in deze romantische komedie, waaruit ook een licht cynische ondertoon over de liefde te ontwaren valt. Marcello wil bijvoorbeeld niets weten van het ritueel omdat dit zoveel ongelukkige huwelijken heeft veroorzaakt, waaronder dat van zijn ouders. Hij zwicht uiteindelijk toch omdat hij smoorverliefd wordt op de pas op het eiland gearriveerde burgemeestersdochter, naar wier hand de jonge bronstige eilandbewoners collectief moeten dingen.

Limoncello
De motor van marcello, marcello is de wijze waarop Marcello het presentje voor de burgemeester moet bemachtigen. De haan die hij cadeau wil doen, kan hij alleen maar van de slager kopen als hij daar twee zeldzame flessen limoncello voor terug geeft. De twee oude vrijsters die deze felbegeerde limoncello maken, willen hem vervolgens alleen de flessen geven als Marcello hun oude bruidsjurken opduikelt, en die krijgt hij alleen maar als… enzovoort enzovoort. Iedereen wil wat van iedereen, waarbij haat en nijd vaak de oorzaak zijn. Toch wil Marcello, die een studiebeurs op het vasteland kan krijgen, niet van het verstikkende eiland af. Zo neemt marcello, marcello, geregisseerd door de Zwitser Denis Rabaglia, een zogenaamd kritische houding aan tegenover het gekissebis en kinderachtige gedoe tussen mensen, maar nooit zo kritisch dat de kijker er aanstoot aan zal nemen. Die moet het liefst zijn kop in het warme zand steken en zijn tenen in het lauwe water, waarna de film als een zachte golfslag over hem heen komt. De kwallen zijn er wel maar ze steken niet.

Mariska Graveland