Lost in the Night

Een dodelijk cynische film

Lost in the Night

Het begint met moord en het eindigt in een totaal moreel faillissement. En met een dodelijk naïeve kus.

Nergens wordt in Amat Escalante’s Lost in the Night (Perdidos en la noche) een groot ding van gemaakt. Althans, niet aan het oppervlak. Wanneer kort na het begin van de film iemand uit een hoge mast valt, gaat dat geruisloos. In de ene scène worden mensen seksueel bevredigd of voel je een erotische spanning, in de volgende vindt iemand een in de struiken achtergelaten baby of worden mensen vermoord.

De reden dat de film vervreemdend werkt, is dat de emotionele toon lange tijd hetzelfde blijft – een metafoor voor onverschilligheid. Dat wordt versterkt door de zwijgzame houding van het hoofdpersonage, de jonge Emiliano. Drie jaar na de verdwijning van zijn moeder probeert hij nog steeds te weten te komen wat er is gebeurd.

Dit is een film over klassenstrijd. “Een verenigd volk kan nooit vallen”, roept iemand in de openingsscène bij een protest tegen een vervuilende mijn. Een paar uur later worden de organisatoren van het protest door de politie vermoord. Onder wie Emiliano’s moeder. Dat is het cynisme van regisseur Amat Escalante. “Zelfdoding plegen liet mij zo onverschillig”, citeert de film Dostojevski’s De droom van een belachelijk mens, “dat ik liever wachtte op een moment dat het me niet koud liet.”

Lost in the Night gaat niet over een mens, maar over een land. Mexico hangt in deze film roerloos in het duister. De bezittende klasse heeft de macht en doet alles om haar positie te behouden. Het venijnige is dat veel van die bezitters zelf niet eens beseffen wat ze aanrichten, of het niet willen beseffen. Het vuile werk laten ze door anderen opknappen. Of nog cynischer: een rijke influencer die Emiliano leert kennen scoort op sociale media met clips waarin ze haar zelfmoord steeds op een andere manier in scène zet. Of nog erger: een kunstenaar koopt een echt lijk om er een soort leedporno mee te maken, terwijl hij zelf riant leeft.

Lost in the Night is de droom van een belachelijk land. De gerechtigheid waar Emiliano naar zoekt, komt er. Niet zoals het hoort, via een rechtszaal, maar op een verdraaide, narcistische, verziekte manier die past bij een belachelijk land.

Dit is een ijzersterke, dodelijk cynische film. Maar op één punt gaat Escalante de mist in. Het is veel te makkelijk, misschien zelfs vals, om van de kunstenaar, de zogenaamde creatieve klasse, de dader te maken. Het is begrijpelijk, want het levert betere plaatjes op. Maar de echte machthebbers, zowel de onzichtbare financiële elite als de rijke middenklasse, blijven buiten beeld.