LES POUPÉES RUSSES

Rugzakezel verandert in colbertje

  • Datum 07-01-2011
  • Auteur
  • Gerelateerde Films LES POUPÉES RUSSES
  • Regie
    Cédric Klapisch
    Te zien vanaf
    01-01-2005
    Land
    Frankrijk/Engeland
  • Deel dit artikel

In Les poupées russes bouwt Cédric Klapisch vol enthousiasme verder aan zijn Spaanse herberg.

Met L’auberge espagnole (2002) maakte Cédric Klapisch een even gemoedelijke als hippe jongerenkomedie, die Europa reduceerde tot een achtpersoons studentenflat in Barcelona. Een fijn warm nest had onze jonge Parijse held Xavier gevonden om zijn jaartje Erasmus door te brengen; een stel leuke mensen dat hem maar al te graag zou helpen bij zijn ontdekking van de stad, de liefde, de volwassenheid, de toekomst. Klapisch filmt met het enthousiasme van een kind dat net een nieuw pak stiften heeft gekregen, maar verliest zijn personages nooit uit het oog. Aan het begin van de film strompelt Xavier als rugzakezel door de straten, aan het einde is hij sterk genoeg om te kiezen voor zijn jeugddroom, een onzeker bestaan als schrijver. En dan is L’auberge espagnol zo’n film die je benieuwd maakt of het met die droom ook goed zal komen.
Fijn dus dat Klapisch met Les poupées russes Xaviers draad weer oppakt, en daarbij wederom vol betrokkenheid en enthousiasme te werk gaat. Nee, natuurlijk loopt voor Xavier niet alles op rolletjes. De rugzakezel is veranderd in een colbertje met schoudertas, dat wel, maar vooralsnog komt de jongen niet verder dan scripts voor een goedkope soapromance en wat routinematig ghostwriten voor beroemde egotrippers. En telkens maar weer meelullen met de hoge piet aan de andere kant van het bureau, terwijl Xaviers gebrekkige concentratie als een trio dubbelgangers naar binnen sluipt en het onzingesprek overstemt met een virtuoze blokfluitimprovisatie. Bij Klapisch kan het zomaar gebeuren: een frisse verbeelding van een uiterst herkenbaar gevoel.

Sint Petersburg
Hoe staat het er dan voor met de overige bewoners van de Spaanse herberg? Omdat Xaviers leven niet alleen uit werk bestaat, maar vooral ook uit vriendschappen en romantische gevoelens in alle soorten en maten, van forens-relatie tot overspel, krijg je ook op die vraag antwoord. Klapisch’ europudding blijkt jarenlang houdbaar. Xavier heeft nog steeds iets met zijn ex (Audrey Tautou), deelt een appartement met de Waalse lesbo die hij in Barcelona als boezembuurvrouw had, en pendelt voor een grote klus heen en weer naar Londen: samen met blauwoog-en-roodhaar Wendy, eveneens ex-huisgenote, werkt hij aldaar de eerder genoemde goedkope soapromance om tot een aantrekkelijk Brits product. In en uit de TGV, in en uit de rode dubbeldekker. En met elke reis wordt Wendy leuker. Tenslotte is er nog Wendy’s broer William, eveneens te zien in de eerste film, die in Sint Petersburg gaat trouwen met een beeldschone ballerina. Vanwege de bruiloft wordt de herberg tijdelijk in Rusland heropgebouwd — zij het dat de verhoudingen tussen sommige bewoners flink veranderd zijn.
Tot spanning of drama leidt dat nauwelijks. Hoogstens wordt er wat geruzied, of voel je Xaviers geweten knagen wanneer hij voor de verkeerde vrouw kiest. Les poupées russes wil toch altijd weer een vrolijk gekleurde feelgoodmovie zijn; hier en daar een lelijke zwarte streep — William’s ouders die tijdens de bruiloft elkaars bloed drinken — staat een jeugdig geloof in de liefde niet in de weg. En waarom zou dat ook. Graag nog zo’n film dan maar, om de zielsgelukkige huisvader te zien die vast en zeker in Xavier schuilt.

Kevin Toma