LES PETITS RUISSEAUX

Liefde en seks op latere leeftijd blijven een riskant onderwerp. Voor je het weet is het te belerend, te zoetsappig, te kolderiek of misschien wel te provocerend.

Het charmante en lichtvoetige les petits ruisseaux (Kleine stroompjes), het regiedebuut van Pascal Rabaté naar zijn eigen stripverhaal, weet die valkuilen echter heel aardig te omzeilen. Hij glijdt zelfs niet uit over een bejaardenfantasie van blote vrouwen.
Om te beginnen is er de innemende hoofdrol van Daniel Prévost als de gepensioneerde weduwnaar Émile, een wat stuntelige binnenvetter die ogenschijnlijk heeft geaccepteerd dat zijn verdere leven als een onbeduidend beekje voort zal kabbelen. Hij houdt van vissen, kweekt bonsaiboompjes en heeft nooit een rijbewijs durven halen zodat hij zich nu in een feloranje brommobiel voortbeweegt. Hij vertelt het bijna verontschuldigend. Toch zie je aan zijn scheve glimlach en ongemakkelijke houding direct dat hij anders zou willen, als hij maar wist hoe. In ieder geval niet door in te gaan op de goedbedoelde hulp van zijn kinderen, zoals we zien in een van de vele herkenbare observaties waar les petits ruisseaux rijk aan is.
De onverwachte dood van zijn veel levenslustiger vismaatje zal Émile op het goede spoor zetten. Kort daarvoor had hij al ontdekt dat deze medegepensioneerde nog heel wat vrouwen in bed wist te krijgen.
Je krijgt al snel een vermoeden hoe het af moet lopen, maar de grillige omwegen die Rabaté voor ons in petto heeft, zijn minder voorspelbaar. Daar mag dus niet te veel van verklapt worden, maar laten we het erop houden dat de maker een goed gevoel heeft voor de ironische kanten van het leven en ook de kunst van het relativeren verstaat.
Prachtig is bijvoorbeeld de verbazing van Émile wanneer hij oog in oog komt te staan met de geheime passie van zijn vriend: een zelfgeschilderde collectie naakten. Ontnuchterend is dan weer de bekentenis dat er geen echte modellen aan te pas kwamen. Plaatjes uit Playboy waren het voorbeeld, realistischer gemaakt met een flinke bos schaamhaar. Eigenlijk zijn het zelfs heel aardige schilderijen.
Typerend is bijvoorbeeld ook zo’n dansavond voor oudere paren, waarbij je ontdekt dat de meegelokte Émile de enige man is in een zee van vrouwen. Zelfs een nostalgisch uitstapje naar de geneugten van seks, drugs en rock-‘n-roll — of Émile daar in zijn jonge jaren van geproefd heeft wordt in het midden gelaten — loopt niet uit de hand.
Dat dit alles eerst een strip is geweest zie je nog terug in de vormgeving, zij het niet al te nadrukkelijk. Rabaté toont een voorkeur voor mooie grafische composities, heldere kleuren en ruime totalen met achteloos rondslingerende grappige details die je als kijker zelf moet ontdekken. Het vormt de laconieke, droogkomische achtergrond waartegen de aandoenlijke en ontroerende kanten van het verhaal juist heel mooi uitkomen.
Zo is Rabaté ook heel behoedzaam met het doseren van de meer emotionele momenten. Slechts één keer huilt Émile, en dat is genoeg om veel duidelijk te maken. les petits ruisseaux is een bescheiden, warme en tot in de puntjes verzorgde komedie die nergens zwaartillend of pretentieus wordt, maar toch serieus genoeg is om serieus te nemen.

Leo Bankersen