Jim Queen

Het heterosis-virus slaat om zich heen in de vrolijke queer satire Jim Queen. En dat betekent crisis bij Perfect Jim, wiens optimaal gekweekte lichaam plotsklaps in een dadbod verandert.

Wie thuis is in de wereld van twinks, power bottoms en otters, zal veel herkennen in de uitbundige animatiefilm Jim Queen, waarin de queer in-jokes en termen je om de oren vliegen. Dit debuut van de Franse animatoren Marco Nguyen en Nicolas Athané neemt met veel plezier de bijzonderheden van de queer cultuur op de hak, maar is er tegelijkertijd een ode aan.

Hoofdpersoon is Jim, een influencer die dagelijks in de gym aan zijn perfecte lichaam werkt. Dat lukt aardig en als Perfect Jim is hij het ultieme voorbeeld van een Gym Queen: iemand die alleen maar met zijn uiterlijk bezig is en daarvoor alles opzij zet. In het vrolijke openingsnummer zien we hem aan het werk, terwijl zijn duizenden volgers er alles aan doen om er op eenzelfde manier uit te zien.

Maar dan wordt Jim wakker en is z’n blokjesbuik verdwenen. Sterker nog: ook zijn modegevoel is plotsklaps weg, hij verkondigt overal ongevraagd zijn mening en weet de regels van voetbal. De ultieme queer blijkt door heterosis te zijn getroffen en er is helaas geen middel om dat tegen te gaan, laat zijn huisarts (en manager) Nina weten. Sinds een paar weken puilt haar praktijk uit met onflatteuze mansplainers en ze weet zich er geen raad mee.

Het zijn de details die Jim Queen kleur geven. Van de uitbundige, Parijse club Powerboyz, waar duizenden queers zich bijna synchroon uitleven op de neongekleurde dansvloer, tot de duistere chemseks-kelder waar uitgemergelde karkassen hopen seks te kunnen ‘scoren’. Soms zou je er iets langer bij willen stilstaan, want het scenario van regisseurs Nguyen en Athané en coscenaristen Simon Balteaux en Brice Chevillard zoeft erdoorheen, terwijl de radeloze Jim op zoek is naar een oplossing voor zijn heterosis.

De sleutel tot genezing lijkt de naïeve maagd Lucien, zoon van een anti-woke minister. Lucien idealiseert Jims vrije online queerleven, maar merkt in de praktijk dat die ook begrensd is. In de Powerboyz vindt hij voor het eerst aansluiting bij de lgbtqia+ gemeenschap maar, waarschuwt zijn trans gids: “Het zijn vooral G’s hoor. Wij T’s horen er niet echt bij.” Kan in Luciens dromerige buiten-de-hokjes-blik de oplossing zitten voor ieders problemen?