I’m Not a F**king Princess

Kijk uit voor moeders met fotografische ambities, want voor je het weet sta je als elfjarig dochtertje naakt in de Playboy.

Dat een ellendige jeugd een bron van inspiratie kan zijn, bewijst de Française Eva Ionescu weer eens. De 46-jarige actrice rekent in haar regiedebuut I’m Not a F**king Princess af met haar moeder. Die moeder is de uit Roemeense ouders in Parijs geboren fotografe Irina Ionescu, die in de jaren zeventig met artistiek verantwoord naakt (veel veren, satijn en fluweel) furore maakte. De excentrieke, pruikdragende, in opzichtige jurken gehulde fotografe werd controversieel door haar suggestief-erotische foto’s van haar dochtertje Eva, die ze vanaf haar vijfde voor haar camera liet poseren. Het kind stond op haar elfde naakt in de Playboy. In het huidige hysterische antipedofilieklimaat is dat onvoorstelbaar, maar in die tijd zag men foto’s van naakte kinderen als onderdeel van een brede seksuele revolutie.
Als we I’m Not a F**king Princess moeten geloven, werd Eva door haar moeder tot poseren gedwongen en werden de foto’s steeds erotischer. Het probleem is dat Eva Ionescu geen afstand van de gebeurtenissen in haar jeugd heeft kunnen nemen. Haar woede over de exploitatie van haar lichaam door haar moeder spat van het scherm, maar het lukt haar niet om het verhaal boven het anekdotische uit te tillen. De kijker voelt zich een voyeur bij dit familiedrama, dat reflectie mist en oogt als een therapeutische poging om het verleden te verwerken. Ook wordt de film gehinderd door de simpele rolverdeling: moeder — monster, dochtertje — slachtoffer. Best mogelijk dat het in werkelijkheid zo was, maar eenduidigheid levert zelden interessante films op. Ook nu niet. Dat Eva om de haverklap zegt dat ze haar moeder haat en niet wil poseren, waarop Irina steevast antwoordt dat ze een verwend kreng is, levert veel geschreeuw op, maar geen psychologisch inzicht in exploitatie en misbruik. Zelfs Isabelle Huppert kan als moeder het oppervlakkige scenario niet redden. Gekleed in artistiekerig-buitenissige jurken, sjaals en hoeden is zij het prototype van een aanstellerig soort kunstenaar, dat aan het verlangen naar roem alles en iedereen opoffert. I’m Not a F**king Princess is een pijnschreeuw, maar Eva Ionescu vergeet dat het in een goede film daarna pas begint.

Jos van der Burg