I Play Rocky

Regisseur Peter Farrelly levert een prima biopic af over de totstandkoming van Rocky. Al houdt de film het midden tussen een opzwepend achter-de-schermen-drama en het filmequivalent van een coverband.

Dat Sylvester Stallone zich met zijn doorbraakrol Rocky Balboa identificeert, is wel zo’n beetje bekend. Hij schreef onlangs nog een biografie waarin hij zijn leven tot aan Rocky (1976) uit de doeken doet.

In The Steps lezen we hoe hij het als werkloos acteur in de jaren zeventig probeert te maken. Nutteloze audities, vernederende bijbaantjes, ’s nachts scenario’s schrijven die niemand leest. Zo halsstarrig vasthoudend aan zijn droom, dat het hem bijna breekt. Tot daar ineens die doorbraak is met zijn eerste hoofdrol. Rocky, de energieke boksfilm waarvoor Stallone ook het scenario schreef, wint meerdere Oscars en maakt van hem in één klap een superster.

Een geweldig verhaal, waarin ook de goedgemutste biopic I Play Rocky graag meegaat. In een rap tempo en met de nodige humor helpt regisseur Peter Farrelly (Green Book, 2018) mee aan de mythevorming rondom Rocky’s ontstaansgeschiedenis.

De feitjes en anekdotes vliegen je om de oren: Stallone verkocht zijn hond toen de doorbraak maar niet wilde komen, sloeg een aanbod van tweehonderdduizend dollar af voor zijn script, raakte geblesseerd tijdens de eerste opnamedagen maar filmde gewoon door.

Af en toe voelt dat obligaat aan, vooral wanneer scènes bijna shot voor shot worden nagedaan, zoals de beroemde trainingssequentie die eindigt op de trappen van het Philadelphia Museum of Art. Dan liever het origineel. Maar er is ook humor: wanneer Sly in alle haast het scenario aanpast voor een schaatsscène, luisteren de producenten even de muziek die componist Bill Conti net heeft opgestuurd. Ze schrikken zich een ongeluk, wanneer ze de nu beroemde trompet horen schallen. “Dit heeft Bill gestuurd?!”, verzucht producent Irwin Winkler. “Wat denkt hij dat we maken, die film over generaal Patton?”

Voor wie gevoelig is voor dit soort filmromantiek is I Play Rocky een echte crowdpleaser. Daarbij is Anthony Ippolito (die eerder Al Pacino speelde in The Offer, een serie over de totstandkoming van The Godfather) een geweldige Stallone. Je vergeet dat je naar een acteur kijkt, net zoals je bij Rocky vergeet dat je naar Stallone kijkt.

Het grootste probleem misschien: waarom deze film en niet gewoon nog een keer Rocky kijken?