Head South

Rebel zonder een band

  • Datum 03-07-2024
  • Auteur Devi Smits
  • Thema Filmkrant 470
  • Gerelateerde Films Head South
  • Regie
    Jonathan Ogilvie
    Te zien vanaf
    25-07-2024
    Land
    Nieuw-Zeeland, 2024
  • Deel dit artikel

Head South

Op papier vertelt het Nieuw-Zeelandse Head South een redelijk rechttoe-rechtaan coming-of-age-verhaal, maar regisseur Jonathan Ogilvie overgiet zijn ode aan de postpunk met een smakelijk sausje weirdness.

‘Boxed In’ heet het enige nummer uit het repertoire van het pas gevormde scholierenbandje Daleks. Een liedje over tienerfrustratie, maar de titel is ook een metaverwijzing naar het beeldformaat waarmee het tragikomische Head South opent. Vrijwel vierkant, met brede zwarte randen. Alsof we door een kijkdoos kijken.

In die benauwdheid maken we kennis met de Nieuw-Zeelandse tiener Angus (Ed Oxenbould). Een sullige, maar sympathieke jongen die wat van zijn leven probeert te maken in het Christchurch van 1979. Veel valt er in dit afgelegen stukje van de wereld niet te beleven, maar gelukkig is er de muziek. Postpunk heeft Nieuw-Zeeland bereikt. Wanneer Angus voor het eerst naar een plaat van Public Image Ltd luistert, opent zijn wereld – evenals het beeld, dat naar een wide­screen-formaat schakelt.

Deze stilistische ingreep is eerder met veel bravoure gedaan door Xavier Dolan in Mommy (2014). Daar leverde het openbreken van het beeld een werkelijk bevrijdende ervaring op, maar in Head South is de grap dat het leven al snel weer voortmoddert. Wat valt er immers te rebelleren in het aangeharkte Christchurch?

Maar Angus heeft nu wel een doel voor ogen: hij wil in een postpunkband. Dat hij geen muziekinstrument bespeelt en daar ook niet bijzonder veel talent voor lijkt te hebben, mag niet in de weg zitten. Samen met zijn muzikaal begaafdere buurtgenootje Kirsten (Benee) richt Angus een band op en bluft hij zich zo een weg naar het podium.

Op papier vertelt Head South (dat eerder dit jaar als openingsfilm van IFFR zijn wereldpremière beleefde) een redelijk rechttoe-rechtaan coming-of-age-verhaal, maar regisseur Jonathan Ogilvie overgiet zijn ode aan de postpunk met een smakelijk sausje weirdness, wat een licht vervreemdende kijkervaring oplevert. In een overtuigende visuele stijl schept Ogilvie een wereld waarin geen van de personages helemaal thuis lijkt te horen. Vooral in de warme maar atypische relatie tussen Angus en zijn vader Gordon (Marton Csokas) broeit iets onbestemds, waarop je nooit helemaal de vinger kunt leggen.

Die vervreemding vindt zijn verklaring tegen het einde, wetende dat dit een gedeeltelijk autobiografische film is. Ogilvie vertrouwt in zijn vierde speelfilm veelvuldig op beeldtaal om het verhaal over te brengen en heeft in de slotscène weinig woorden nodig om een emotionele klap uit te delen: Head South blijkt een film die iets te verwerken heeft. Een diepere laag die de hele tijd al door film heen schemerde, komt zo aan het oppervlak.