Electric Child

Vragen over leven, dood, verlies, bewustzijn en kunstmatige intelligentie worden aangestipt in Electric Child. Wat begint als koel gestileerd drama eindigt als halfbakken high-tech actiefilm.

Het ontwikkelen van Artificial General Intelligence, een systeem dat elke intellectuele taak van een mens zou kunnen uitvoeren, geldt als de heilige graal voor computerwetenschappers.

Volgens toponderzoeker Jason (Elliott Crosset Hove) zullen Amerikaanse techbedrijven nooit een levensvatbare AGI ontwikkelen omdat ze alleen worden gedreven door winstbejag. Daarom sloeg hij miljoenen van Google en Facebook af en werkt hij in een academische setting aan zijn AGI-model. Dat lijkt een principiële opstelling, maar in Electric Child wordt al vroeg duidelijk dat Jasons ethische grenzen rekbaar zijn. Wanneer zijn assistent voorstelt een experiment te manipuleren om de financiering van hun project zeker te stellen, gaat de onderzoeksleider daar gewillig in mee.

Dan blijkt dat zijn pasgeboren zoon een erfelijke stofwisselingsziekte heeft. Ouder dan een jaar zal hij niet worden. Zijn vriendin Akiko (Rila Fukushima) verwerkt haar verdriet door zoveel mogelijk samen te zijn met hun kind, in de echte wereld. De onderzoeker vlucht juist in de virtuele wereld van zijn evoluerende AGI om daar een geneeswijze te vinden. Hier komt zijn morele lenigheid opnieuw om de hoek kijken, want Jason breekt alle protocollen. Om inmenging van veiligheidsdiensten en ongecontroleerde verspreiding van een zelflerende intelligentie te voorkomen is zijn AGI strikt geïsoleerd van andere systemen. Dat hij nu zijn ‘elektrische kind’ stiekem toegang geeft tot het internet is precies niet de bedoeling.

Electric Child overtuigt vooral in de vormgeving. De Zwitserse faculteit waar Jason werkt is een wereld van zakelijk beton en koele blauwe leds. Compleet anders van sfeer is het virtuele jungle-eiland waar de AGI, in de gedaante van een game-personage, overlevingsvaardigheden aanleert. Het appartement van de jonge ouders is door Akiko bestempeld tot technologievrije plek, met veel planten en gedempt licht.

Schakelend tussen die verschillende verhaalruimtes snijdt regisseur en scenarist Simon Jaquemet uiteenlopende thema’s aan, zoals het omgaan met een groot verlies, de potentiële gevaren van technologische innovaties en de vraag of het bewustzijn van een kunstmatige intelligentie vergelijkbaar is met dat van een mens. Maar verder dan aansnijden komt hij niet. Hij bevolkt zijn toch al wat afstandelijke drama met ontoegankelijke personages in moeilijk te doorgronden relaties. Dat maakt een emotionele connectie met de vertelling lastig: zelfs de scène waarin Jason en Akiko horen dat hun baby ongeneeslijk ziek is, maakt weinig los.

Dat Jasons clandestiene acties consequenties zullen hebben is onvermijdelijk. Maar de daardoor uitgelokte actietaferelen, met Amerikaanse cliché-agenten, een dolle helikoptervlucht en een loods vol drones, zijn zo incoherent gefilmd en gemonteerd dat het amper nog te volgen is.