Dust Bunny

Bryan Fuller durft met Dust Bunny in die doodenge ruimte tussen doelgroepen te duiken met een film over monsters, die geen thriller is maar ook geen jeugdfilm.

In folklore kom je regelmatig de notie tegen dat kinderen meer zien dan volwassenen – al schreef de BBC onlangs over een paddenstoel waarmee iedereen kabouter-achtige wezens kan waarnemen – en Bryan Fuller besloot dat idee voor z’n stijlvolle eerste speelfilm Dust Bunny nou eens lekker bloedserieus te nemen.

Er zit dus echt een monsterlijk konijn onder Aurora’s bed verborgen. In de vloer, om iets preciezer te zijn. Haar ouders wuiven dat in een van de eerste scènes nog even hautain weg met een dodelijk “ga nou maar slapen”, dus die worden even later bruut vermalen door het wezen dat uit het horrorparket naar boven komt.

Túúrlijk is dat allemaal de verbeeldingskracht van een kind dat nog geen beeld heeft van de echte wreedheid van mensen – in de magisch-realistische traditie van Pan’s Labyrinth en Beasts of the Southern Wild – maar Dust Bunny houdt die verbeelding prachtig in stand, ook al zien de volwassenen de werkelijkheid van de film voor wat die is: moordenaars die eigenlijk voor de zwijgzame en ietwat geheimzinnige buurman kwamen, gingen het verkeerde appartement binnen en executeerden Aurora’s vader en moeder.

Die buurman is ‘Bewoner 5B’, gespeeld door Mads Mikkelsen. Al voordat haar ouders verdwijnen, volgt Aurora hem op een nacht naar Chinatown, waar ze hem vanaf de daken een Chinese draak ziet verslaan. Hij heeft speciale krachten, besluit Aurora, dus na de gruwel van de dagen daarna klopt ze bij Bewoner 5B aan voor hulp. Wanneer ze haar verhaal vertelt, blijft Bewoner 5B volhouden dat haar ouders door doodgewone menselijke wreedheid zijn vermoord, maar de film staat aan Aurora’s kant en blijft volhouden dat er een monster in de vloer zit. “Nee,” zegt Bewoner 5B, “je denkt dat je het weet.” “Nee,” schreeuwt Aurora zoals alleen kinderen kunnen tegenspreken, “jíj denkt dat je het weet!”

Die koppigheid is de grote kracht van Dust Bunny. Plus de prachtig gestileerde decors, waar Mikkelsens prachtige gestileerde kop perfect bij past. Bijna alles speelt zich trouwens binnen af dus het is relatief makkelijk voor de film om die stijl vol te houden. Fullers eerdere tv-producties – zoals de serie Hannibal, waarin Mikkelsen d’ood cuisine serveerde aan nietsvermoedende gasten – gingen naar verluid nogal eens over het budget heen, dus bij Dust Bunny is daar streng op gelet.

Je mist de buitenwereld geen moment trouwens, want binnen is genoeg te zien. Meer huurmoordenaars bijvoorbeeld die achter Bewoner 5B en de enige nog levende getuige van die eerdere ‘vergismoord’ aankomen – een ratelend, lelijk eufemisme voor dystopische tijden – en die hun opdracht met een wonderlijke choreografie uitvoeren. En ook Sigourney Weaver trouwens, die de magische kracht lijkt te bezitten om steeds weer in interessante films te verschijnen.

Heel graag veel meer hiervan. Meer Mads. Meer Sigourney. Meer magisch realisme dat z’n personages respecteert. Meer stijl. En wat er ook gebeurt: meer David Dastmalchian.