Dreamers

In haar persoonlijke speelfilmdebuut neemt regisseur Joy Gharoro-Akpojotor de kijker mee in een Brits asielzoekerscentrum. Dreamers geeft een podium aan mensen die vaak als een anonieme massa – of dreiging – worden gezien.

Dreamers volgt Isio (indrukwekkend vertolkt door Ronkę Adékoluęjo), een jonge Nigeriaanse vrouw die in een Brits uitzetcentrum terechtkomt terwijl haar asielprocedure in behandeling is. Ze vluchtte naar Europa omdat homoseksualiteit in Nigeria strafbaar is en haar leven daar gevaar loopt, onder meer van haar familie die haar op gewelddadige manier probeerde te veranderen.

Haar kamergenoot is Farah, die haar de ongeschreven regels van het systeem bijbrengt. Het leven in het detentiecentrum kan voor elke bewoner abrupt eindigen wanneer alle juridische middelen om asiel te krijgen zijn uitgeput en er geen positief advies is gegeven.

Met dit zwaard van Damocles boven hun hoofd proberen Isio en Farah in hun eigen, kleine bubbel een relatie te ontwikkelen en te dromen van een toekomst zonder angst en afwijzing. Hun kamer, gefilmd in warme, troostrijke kleuren, is de plek waar ze zonder terughoudendheid zichzelf kunnen zijn.

De liefde tussen de twee en de vriendschap met andere bewoners staan in schril contrast met de onmenselijkheid van het systeem en degenen die het in stand houden. In een van de pijnlijkste scènes moet Isio een interview ondergaan dat hopelijk tot een positief advies zal leiden. Haar hele complexe intieme leven wordt gereduceerd tot naakte feiten, met als climax de slotconclusie van de ambtenaar die vraagt: “Maar hoe kan ik nou zeker weten dat je lesbisch bent?”

Wat Dreamers vooral speciaal maakt, is het feit dat het scenario is gebaseerd op eigen ervaringen van de maker als asielzoeker in het Verenigd Koninkrijk. De gebeurtenissen en dialogen worden gedragen door kennis uit de eerste hand, en ondanks de soms wat formuleachtige stijl laat de film een onmiskenbare indruk achter.

Met de wat voorspelbare confrontaties met een gang van ervaren bewoners balanceert Dreamers tussen een gevangenisdrama, een aanklacht tegen mensonterende wetgeving en xenofobie, en een delicaat liefdesverhaal. Gharoro-Akpojotor speelt het knap klaar om de film op de rails te houden. Ze vermijdt stereotypen over vluchtelingen door ze niet te reduceren tot slachtoffers en ze een rijk innerlijk leven, intellectuele interesses en een complex gevoelsleven te geven.

Dreamers is een bescheiden maar krachtig drama dat een podium biedt aan mensen die in het publieke debat vaak onzichtbaar blijven. Een film over liefde, vriendschap en waardigheid binnen een systeem dat die waarden te gemakkelijk uit het oog verliest.