Carnaval

Overvloedig rondspattend bier is de running gag in deze luidruchtige carnavalschaos, die niet toevallig wordt uitgebracht op 11-11.

Heel even ziet het er idyllisch uit, wanneer de Brabantse boerenzoon Tinus fantaseert dat hij een volkszanger is. Maar als hij wegdromend achter het stuur van zijn tractor pardoes zijn moeder omverrijdt, is in één klap alles anders.

Als Carnaval al drijft op romantisering van het Brabantse, dan toch stevig over de top, in een absurde komedie vol bravoure. Ook een pizzabezorger kan natuurlijk niet arriveren zonder een keiharde duikeling te maken.

Flip van der Kuil maakte samen met Steffen Haars naam met de heerlijk brutale en eigenwijze sketchserie New Kids (2007-2011) en twee zeer succesvolle speelfilms: New Kids Turbo (2010) en New Kids Nitro (2012). Hun wisselend ontvangen horrorsitcom Krazy House (2024) flopte vervolgens aan de kassa, maar met Carnaval is Van der Kuil (nu soloregie) zeer herkenbaar terug op het oude spoor met een nieuw stel Brabantse gabbers. Uiteraard is “kut” weer het meest gebruikte woord.

Het is de eerste carnavalsdag in het fictieve plaatsje Zattegat. Maar voor Sjefke en Tinus (New Kids-acteurs Tim Haars en Huub Smit) en twee andere vrienden dreigt het feest al snel in duigen te vallen. Er duikt een wraakzuchtige Prins Carnaval op, Tinus wil volkszanger worden terwijl niemand in hem gelooft en Sjefke moet onverwacht op zijn twaalfjarige dochter passen terwijl hij niet wist dat ze bestond. Aardig natuurlijk, dat die mannen die altijd pubers zijn gebleven, nu te maken krijgen met een echte, afwisselend verveeld en uitdagend kijkende puber – uit Amsterdam nog wel. Ze vindt alles “goor” maar heeft een baldadig trekje dat voor veel spektakel zorgt. Ook innemend is de eigenlijk heel nuchtere bijrol van volkszanger Guus Meeuwis.

Aan de andere kant oogt Carnaval ook als een nogal gemakzuchtige en iets minder brutale variant van de New Kids-formule, met een pragmatische combinatie van hardhandige slapstick, thriller en feelgood. Plot en diverse personages hadden best wat vindingrijker uitgewerkt kunnen worden. Het carnavalsfeest fungeert vooral als een excuus om regelmatig uit te barsten in gezang, feestpret en bierfonteinen. Heb je dat eenmaal gezien, dan kan het vermoeiend worden, hoewel dat ook een kwestie van smaak zal zijn. Ik stel me voor dat het prima werkt in een bioscoopzaal vol carnavalsgangers die enthousiast opspringen en meezingen bij de finale. Maar als die klik er niet is, voel je je omvergeblazen.