Blossoms Shanghai

Twaalf jaar na The Grandmaster is Wong Kar-wai eindelijk terug. Het dertigdelige (!) Blossoms Shanghai is een serie met epische ambities over de roerige jaren negentig, toen de Chinese markt werd opengesteld.

Na The Grandmaster (2013) werd het stil rond Wong Kar-wai. De man die met In the Mood for Love (2000) voor altijd een plek veroverde in de filmgeschiedenis maakte sinds 2013 nog wel wat korte films – en uiteraard een paar commercials, want welk luxe merk wil zich niet omgeven met het aura van melancholisch verlangen dat Wong perfectioneerde in z’n films – maar verder verdween hij uit zicht.

Tot nu. Blossoms Shanghai (Fan hua) is de dertigdelige adaptatie van de roman Blossoms die Jin Yucheng in 2012 publiceerde in het Shanghaise Wu-dialect. De roman over de Chinese economische revolutie van de ‘roerige jaren negentig’ is een bonte parade van personages die allemaal hopen rijk te worden of op z’n minst te baden in de gloed van het succes van anderen. Niet iedereen hier zal winnen.

De lippenstift en delicate stoffen die het verlangen en de sfeer zo heerlijk tastbaar maakten in In the Mood for Love, zijn verruild voor het labyrintische neonlicht van de illustere Huanghe Road. Waar in de beste restaurants om de gunsten van klanten werd gevochten, bestierd door de almachtige ‘Madams’.

Blossoms Shanghai maakt een overweldigende indruk. De vele personages, de snelle dialogen maar ook Wongs camera die totaalshots weigert en je opzettelijk laat verdwalen in het glorieuze licht, de heimelijke conversaties en insinuaties, vereisen dat je je volledig overgeeft aan de roes van het moment. Een historisch moment, waarop alles mogelijk lijkt.

Middelpunt van dit hongerige universum is Mr. Bao, een zelfverzekerde, stijlvol geklede ondernemer. Rijk geworden met aandelen onder auspiciën van de ascetische en ietwat raadselachtige Oom Ye, wil hij z’n fortuin vergroten met kleding. In de eerste acht afleveringen die we konden zien voor deze recensie, draait de serie schijnbaar om een deal over achthonderdduizend T-shirts. In werkelijkheid gaat het hier om de intriges, de persoonlijke verhoudingen, de persoonlijkheden. Ergens in die eerste afleveringen verwoordt iemand de essentie van de serie: het zijn de mensen die een plek maken. Of de serie als geheel zal werken, is nu niet te beoordelen. Een van Bao’s belangrijkste rivalen, de investeerder Mr. Qiang, is nog niet eens op het toneel verschenen.

Wongs personages zijn theatrale versies van echte mensen. In the Mood for Love was een dans. The Grandmaster zou gaan over Ip Man, de kung-fumeester die Bruce Lee lesgaf, maar niets in die film pretendeert ook maar iets met de werkelijkheid te maken te hebben. Het veelvuldige gebruik van slow motion in Blossoms Shanghai, de felgekleurde kleding, het alomtegenwoordige neonlicht: het is eigenlijk nog te vroeg om te zeggen of alle show en glitters ons iets wezenlijks kunnen laten zien over die turbulente periode in de Chinese geschiedenis. Daarvoor zijn meer afleveringen nodig.

De femme fatale in die eerste acht afleveringen is de verleidelijke Li Li. Zij is de nieuwe en jongste Madam van Huanghe Road (voor de serie werd de straat opnieuw gecreëerd op een ruimte van 31 duizend vierkante meter) en leidt het zojuist opgerichte restaurant The Grand Lisbon. In een van de zeldzame uitwisselingen tussen haar en Bao zegt hij dat het restaurant niet meer dan drie maanden zal overleven. Zijn reputatie is zo enorm dat hij de reputaties van anderen kan maken en breken, dus die woorden kunnen voorspellende waarde hebben. Maar het is niet die opmerking die Li Li drijft om Bao’s leven te verwoesten. Er speelt iets anders, iets uit het verleden, iets wat verder niemand nog weet. Ondanks het felle neonlicht verschijnen lange schaduwen.

In die begindagen van het Chinese kapitalisme liepen alle vergunningen voor zakelijke contracten via het Foreign Trade Office, waar Bao in de gunst staat van Miss Wang. Op dat kantoor kwam je natuurlijk niet zomaar te werken en het feit dat Wong laat zien dat ‘in de gunst staan’ überhaupt een rol speelde in je kansen om succes te hebben als ondernemer, suggereert dat oude communistische netwerken bleven bepalen wie het ging maken. Ondanks alle mooie woorden over de vrije markt. Een subtiele kritische noot.

Wie zichzelf de tijd gunt om te wennen aan de eindeloze conversaties, wie niet geïrriteerd raakt door het vermoeiende stereotype van de onderdanige Chinees – ik kijk naar jou, Bao’s zakenpartner Mr. Fan – en wie kan genieten van de visuele overdaad en een bonte stoet personages, moet Blossoms Shanghai zeker een kans geven. De serie is zo rijk gevuld dat misschien een tweede ronde noodzakelijk is.