A Weekend in Paris (Le week-end)

In Roger Michells tragikomedie A Weekend in Paris reist een ouder Brits echtpaar naar de Lichtstad om hun huwelijk te redden, met Godard en een creditcard.

Ooit vierden de Engelse studenten Meg en Nick hun huwelijksreis in Parijs. Decennia later keren ze terug, in de hoop hun uitgebluste relatie te redden. Het ziet er niet best uit. Het charmante hotelletje in Montmartre is nu een armoedig beige toeristenkot. Verder is er weinig over van het Parijs dat deze babyboomers koesteren: de wilde stad van nouvelle vague en studentenprotesten.
Van hun dromen is weinig gekomen. Briljante student Nick werd leraar, maar die baan is hij net kwijtgeraakt. Meg had zinnelijke fantasieën over een groots en meeslepend leven. Het mislukken daarvan reageert ze af met ijzige verwijten. Ook hun kredietwaardigheid wordt ernstig op de proef gesteld, want terwijl de passief-agressieve Nick doorneuzelt over het renoveren van een badkamer, verplaatst Meg het weekend naar een peperduur hotel.
Lange tijd vrezen we dat de vierde samenwerking tussen scenarist Hanif Kureishi en regisseur Roger Michell (The Mother, Venus) blijft hangen in een voorspelbaar voortkabbelende mix tussen de verbitterde huwelijkse twisten in Who’s Afraid of Virginia Woolf en een toeristische Woody Allen-komedie. En ook al zijn Jim Broadbent en Lindsay Duncan mooi op elkaar ingespeeld, hun relatiecrisis (en daarmee de film) krijgt pas enige diepte door de plotselinge ontmoeting met de luidruchtige Amerikaan Morgan (Jeff Goldblum). Deze voormalige studievriend, inmiddels succesvol schrijver, confronteert Nick onbedoeld met diens falen.
Uiteindelijk belanden Meg, Nick en Morgan in een café, waar ze (in een geforceerd laconieke scène) een hommage brengen aan het beroemde dansje uit Bande à part. De schaduw van Jean-Luc Godard hangt toch al nadrukkelijk boven de film: niet alleen vanwege de oorspronkelijke titel Le week-end, maar ook door Michells kadrering en de jazzy soundtrack.
Maar alle hommages op een stokje: is dat nou echt een hoopvol einde? Babyboomers die zich, als de eerste de beste bejaarde, vastklampen aan vroeger-toen-alles-beter-was?  Meg en Nick zijn hooguit terug bij af. Of ze hun huwelijk hiermee redden blijft de vraag. De film redden ze er in ieder geval niet mee.

Fritz de Jong