Links – 10 oktober 2010

Terwijl de Nederlandse filmwereld als een mak schaap wacht op de dolkstoot van de regerende rechtse elite, werd ondertussen in Groot-Brittannië door de regerende rechtse elite de UK Film Council de nek omgedraaid. Niet helemaal onterecht volgens sommigen, want zoals cultuurminister Jeremy Hunt in The Guardian verklaarde, sleepten niet minder dan acht bestuurders van de Council meer dan 100.000 pond per jaar mee naar huis. Dat was volgens Hunt niet langer te verdedigen in deze tijd, wat dat laatste dan ook precies betekenen mag. Bovendien is het de Council in de tien jaar van z’n bestaan niet gelukt om zijn doel te bereiken: het ontwikkelen van een volledig zelfvoorzienende, onafhankelijke Britse filmindustrie. Over dat laatste vinden een heleboel mensen heel veel verschillende dingen maar het argument van de nekomdraaiers komt er op neer dat het distributiesysteem voor Britse films zodanig belabberd is ingericht dat de winst — zoals van slumdog millionaire — voor een belangrijk deel naar investerende Amerikaanse studio’s verdwijnt terwijl het andere kamp beweert dat meer tijd nodig was om de Council tot een spectaculair succes te maken. Enfin, dat even om de achtergrond te schetsen. Afgelopen donderdag plaatste diezelfde Guardian een verhelderend stuk over wat die Film Council nou precies deed en over de toch moeilijk te vermijden vraag: wat nu? De soap rond de Britse filmindustrie duurt nu al meer dan honderd jaar — kunnen we hier nog wat van leren — en het verdwijnen van de Council wordt door de inmiddels dolgedraaide Britse filmwereld gezien als gewoon weer een van de drama’s uit dat voortslepende avontuur. Belangrijkste kwestie nu, zeggen Michael Winterbottom en Andrew Eaton van productiehuis Revolution Films, wat komt ervoor in de plek? Privaat of publiek, maakt niet uit, maar cruciaal is volgens de heren dat filmmakers met dat geld zelf hun koers kunnen bepalen. De Council zou zich veel te veel bemoeid hebben met de inhoud van de films en dat ging ten koste van de kwaliteit. ‘Als je als ouder zakgeld geeft dan moet je de kinderen dat geld ook zelf laten besteden. Anders groeien ze nooit op. Geef het geld, en laat het talent zelf z’n weg gaan.’ Niet helemaal toevallig precies hetzelfde punt als wij onlangs hier bepleitten.

De filmkenners van Premiere.com waren ondertussen zo vriendelijk de tien geilste aliens uit de filmgeschiedenis achter elkaar te zetten en zo kwamen ze vermoedelijk ook de zeven meest sexy Spaanstalige films tegen. Daar staat ook verrassend amores perros tussen maar misschien moeten we die gewoon nog een keer kijken om zijn erotische kwaliteiten te kunnen waarderen.

Twee nieuwtjes bij Slashfilm waar gemeld wordt dat a) David O Russell de game Uncharted: Drake’s Fortune gaat verfilmen (ooit beloftevol na three kings en samen met PT Anderson, Tarantino, David Fincher, Soderbergh en Spike Jonze lid van de revolutionaire garde die in de jaren negentig het studiosysteem in Hollywood bestormde) en b) dat Al Pacino de rol van Wall-of-Sound bedenker en veroordeeld moordenaar Phil Spector gaat vertolken in een film die geregisseerd gaat worden door David Mamet. Dezelfde David Mamet inderdaad wiens scenario voor een Anne Frank film vorig jaar door Disney gedumpt werd omdat het ‘veel te duister’ zou zijn. Geen idee wat Disney zich bij de Tweede Wereldoorlog en de jodenvervolging had voorgesteld maar de kwestie paste bij nader inzien niet in hun corporate strategy.

Beter dan de auteur kunnen we het niet zeggen en dus nemen we schaamteloos een passage uit het Engels over: "Cinema has been peddled to us for more than a century as an instrument of clarity, of access and simplification and omniscience, and this transaction has proved comforting to the broad population. But that is its Jekyll mode. Just as powerful is its repressed persona as a mystifier, a gnostic mission we undergo and through which we come to understand life and the world as being larger, more complex, less definable, than we may tend to prefer. This is cinema-as-truth, when the medium becomes an experience that celebrates the fact that the truth is unknowable." Een erg fijn stuk over fantômas en les vampires regisseur Louis Feuillade op Moving Image Source.

En tenslotte blijkt interviewen ook een vak te zijn wanneer Nicole Kidman in Interview Magazine telefonisch de zwoele Marion Cotillard ondervraagt. Aan de andere kant, misschien is gezellig keuvelen ook wel een vak.

Ronald Rovers