I Love Boosters

Aan visuele flair geen gebrek in Boots Riley’s nieuwe satire. Maar door de eindeloze zijpaden en visuele vondsten wordt I Love Boosters ook een wat uitputtende exercitie.

FFF, dat is waar ze voor staan. Oftewel: Fashion Forward Philanthropy. Nee, dat zijn in het Engels geen drie F’s, dat weten de hoofdpersonages uit Boots Riley’s modesatire I Love Boosters zelf ook wel, maar het gaat om het idee. ‘Boosters’ worden ze genoemd, deze kledingdieven die stelen van rijke modehuizen om die kleding in nachtclubs voor een schappelijker prijsje door te verkopen. Een manier om te overleven, maar ook een vorm van filantropie!

Maar volgens modemiljardair Christie Smith (Demi Moore) zijn de boosters vooral “low-class urban bitches”. Hoewel opperbooster Corvette (Keke Palmer) fan is van Smiths werk, gaat deze scheldkanonnade haar te ver. Samen met kompanen Sade (Naomi Ackie), Mariah (Taylour Paige) en Jianhu (Poppy Liu) besluit ze Smith te raken waar het pijn doet, door te stelen uit haar peperdure concept stores.

Dat klinkt als een typische plot voor een overvalfilm, maar wie bekend is met het oeuvre van Boots Riley weet dat bij zo’n plot nog een hoop visuele, marxistische en antikapitalistische verrassingen wachten. In 2018 debuteerde Riley als regisseur met het fantastische Sorry to Bother You, en in 2023 maakte hij de fijn eigenzinnige serie I’m a Virgo (over een reus die het probeert te redden in de samenleving).

I Love Boosters barst van de geestige vondsten, met schuine vloeren, een teleportatiepistool en zelfs een heuse befdemoon. Nee, voorspelbaar wordt Riley’s werk zelden. Hij heeft genoeg om op te schieten, met al die pretentieuze types uit de modewereld, die blind zijn voor de gevolgen van hun “missie”. Niet toevallig is Jianhu een medewerker van een kledingfabriek in China, waar vrijwel al haar familieleden en collega’s ziek zijn geworden door het zandstralen van spijkerbroeken.

I Love Boosters wordt op die manier ook een wraakfantasie, maar zodra de teleportatiemachine eraan te pas komt, duwt Riley zijn personages steeds vaker in de uitlegmodus. Dat haalt wat vaart uit een verder bijzonder drukke film. Het vermaakt heus, maar de satire is wel erg letterlijk, en mist de scherpte van Riley’s eerdere werk.

Ook de overdaad aan visuele vondsten gaat uiteindelijk tegenstaan. Hoewel de antikapitalistische boodschap van Riley nog altijd een daverend applaus waard is, tovert hij dit keer iets te veel konijnen uit zijn eindeloos hoge hoed. Daardoor werkt deze “Robin Hood in permanente overdrive” uiteindelijk meer vermoeiend dan opruiend.