Halverwege Venetië

Tot gisterochtend hadden de grote namen in Venetië zonder uitzondering voor tegenvallers gezorgd. Geen idee hoeveel mensen van Madonna iets behoorlijks hadden verwacht maar daar kwam dus niks van terecht: W.E. is een zielloos hobbyproject waarin de grootmoeder van de popmuziek een rommelige ode bracht aan vrijgevochten vrouwen, hier in de persoon van een Amerikaanse die kort voor de Tweede Wereldoorlog bijna de Britse monarchie ten val bracht.

Bij David Cronenbergs A Dangerous Method over de strijd tussen Freud en Jung was twee minuten na het begin de ingang al geblokkeerd zodat wij er niet in konden, en de rest er niet uit. Zo doe je dat met critici.

Polanski beperkte zich een dag later met Carnage tot een toneelmatig kamerspel over twee stellen die ruzie krijgen over hun kinderen — altijd gezellig — en hoe minder we over Steven Soderberghs Contagion zeggen, hoe beter. Ok, hij verfilmde het zoveelste script over een besmettelijke ziekte. Aardig als genrestuk over nepotisme en eigenbelang in het geval van een nationale ramp, maar lachwekkend middelmatig uitgevoerd.

Interessanter was The Invader van de jonge Vlaamse filmmaker Nicolas Provost in de Orizzonti sectie. Een sterk en gewaagd verhaal over een man die aanspoelt op een strand en dan als vluchteling een lijdensweg door de Brusselse maatschappij aflegt. Maar niet als slachtoffer. Beginnend als held, zei Provost tijdens de persconferentie, en dan veranderend in een antiheld. Later meer.

Wie was er vorig jaar nou niet onder de indruk van Tomas Alfredsons Let the Right One in? Precies. Dus iedereen keek gisterochtend uit naar z’n volgende project Tinker, Tailor, Soldier, Spy, een verfilming van John le Carrés gelijknamige roman. Het resultaat: een knappe klassieke spionagefilm die stiekem over de liefde gaat. En over spoken najagen. Een metaspionagefilm die speelt met blikken van mannen die niemand meer vertrouwen, verlopen onopvallende gebouwen, rokerige ruimtes, ondoorzichtige komplotten en alle andere clichés van het genre. Fantastisch production design dat het London van de jaren zeventig voortovert maar toch niet overheersend aanwezig is. Een delicate, uitgeklede Carré adaptatie in een bewust rustig tempo. Zou de hoofdprijs nu uitgereikt worden, dan zou Alfredsons film die moeten krijgen. Kom maar op jury, een Gouden Leeuw voor een bijna perfect uitgevoerde historische genrefilm. Enige minpunt is dat wie goed oplet, al voor het einde weet wie de dader is. Maar dat is te verwaarlozen.

Geen film die de critici zo uit elkaar speelt als Yorgos Lanthimos Alps. De beoordelingen met één ster (gezonken schip) en vijf sterren (briljant) overheersen, bijna niemand vindt de film ‘gemiddeld’. De stijl doet erg aan Dogtooth denken, wat niet gek is bij een regisseur met zo’n duidelijke signatuur, maar de setting is compleet anders. De uitgestreken gezichten en bizarre spelletjes zijn gebleven maar het gezin is ingeruild voor een bedrijf dat overleden werknemers en gezinsleden vervangt door acteurs om het rouwen gemakkelijker te maken. Veel critici verdwaalden op weg naar de climax. Maar is het niet in Venetië, dan toch later: Lanthimos tweede film zal overwinnen.

Of het de hoofdprijs krijgt, is moeilijk te zeggen met Darren Aronofsky als jurypresident maar het Japanse Himizu is zeker een kandidaat voor de Fipresci-prijs van de internationale filmkritiek. Zou ook zomaar de Gouden Leeuw kunnen zijn, omdat de film de ravage en morele chaos na de aardbeving en tsunami van 11 maart laat zien. Slordig hier en daar, te lang gerekt maar wel in vijf maanden bedacht, gefinancierd, gerealiseerd en in Venetië te zien. Krankzinnig snel voor een film van 129 minuten. Totaal over de top maar wild, rauw, intuïtief en raak. Heel knap.

Die Gouden Leeuw kan ook naar Steve McQueens Shame gaan, al weet die film ondanks sterke cinematografie niet de emotionele kracht van McQueens gelauwerde debuut Hunger te evenaren. In de kruisjeslijst van de op het Lido kamperende critici staat trouwens Roman Polanski’s Carnage op één, en Shame op twee. We zullen het zien. Zo direct Andrea Arnolds Wuthering Heights, daarna interviews met Tomas Alfredson, Colin Firth en John Hurt.

Ronald Rovers