Cannes #14 Niet La grande bellezza

  • Datum 21-05-2015
  • Auteur
  • Deel dit artikel

Youth

Paolo Sorrentino presenteerde de opvolger van La grande bellezza, Jacques Audiard raakte het belangrijkste thema van het festival en bij Gaspar Noé’s nachtvertoning van Love viel iedereen in slaap.

La grande bellezza ging over beroemdheid, verval, gemiste kansen, spijt daarover, maar ook weer niet, want je kiest nou eenmaal het levenspad dat je kiest. Youth, de nieuwe film van Paolo Sorrentino, de meest succesvolle Italiaanse regisseur van het moment — gemeten in internationale aandacht — gaat over jeugd. Jeugd, niet gemeten in jaren, maar in hoop: de gedachte dat dingen zullen veranderen, de gedachte dat je in staat bent dingen te laten veranderen, ook al ben je 75. Voor Sorrentino heeft jeugd dus niks met leeftijd te maken. Wat een interessante gedachte is.
La grande bellezza raakte een snaar. Zelfs in Amerika. Als wisselgeld voor de wijsheid die de film hen bracht gaven de Amerikanen Sorrentino een Oscar. Of hij zich daardoor van de wijs heeft laten brengen is moeilijk te zeggen, maar zijn nieuwe film heeft niet dezelfde overtuigings- en verleidingskracht. Het Engelstalige Youth — en waarom die per se in het Engels moest lees je tzt in de Filmkrant — wordt ondanks ontroerende en memorabele scènes tussen hoofdpersonages Michael Cain en Harvey Keitel niet meer dan dat: een verzameling indrukwekkende momenten. Hoe meer barokke films hier in Cannes verschijnen hoe beter, maar het risico met al die prachtige beelden is dat een filmmaker soms het vlees om de botten vergeet. De inhoud dus.

Ok, overdrijven is ook een vak. Niet *iedereen* viel bij de waarschijnlijk opzettelijk na middernacht geplande vertoning van Gaspar Noé’s Love in slaap. Maar wel veel mensen. Na een dag op en buiten Twitter turven, blijkt letterlijk iedereen die de film gezien heeft ‘m saai te vinden. Saai. Het dodelijkste oordeel dat je kunt bedenken. En dat over Noé, de maker van spraakmakende films als Irréversible en Enter the Void.

Jacques Audiard raakt met Deephan het belangrijkste thema van het festival. Waarbij gezegd moet worden dat het zoeken naar thema’s op een festival een tricky klusje is want het kan nogal eens geforceerd zijn. Zo goed hebben festivals de vinger niet altijd aan de pols. Meer daarover volgende week in de nieuwe printeditie van de Filmkrant. Voor nu is het genoeg om te zeggen dat Audiard een samengeraapt Srilankees gezin naar Frankrijk volgt en zo een glimp laat zien van een nieuwe wereldorde die zich onder de ogen van de vrolijk shoppende westerse middenklasse voltrekt. Ondanks een belabberd melodramatische slotakte.

Het was dit jaar opvallend rustig in Cannes. Een invasie van rechtse oorlogsveteranen zoals in 2010 nav Hors la loi of andere verontwaardigde bevolkingsgroepen bleef achterwege. Er werd geruzied over de verplichte hoge hakken op de rode loper (Heelgate volgens Britse kranten) en Mad Max bleef buiten de competitie om z’n Oscarkansen niet te verpesten. Maar de superjachten waar gefeest en gedeald wordt, dobberen als vanouds. De grootste wijsheid kwam van Catherine Deneuve, die iets over sterren zei wat eigenlijk voor ons allemaal geldt: bij de persconferentie van openingsfilm La tête haute merkte ze op dat het moeilijk is om nog iets van mysterie over jezelf te bewaren in het tijdperk van sociale media. Iedereen blabbert alles maar meteen online, zodat er eigenijk niks meer te raden overblijft. Kijk, dat zijn wijze woorden. Jezelf preserveren doe je dus niet met liposuctie, maar door niet voortdurend je hele hebben en houwen op straat te gooien. Misschien is dat mysterie onze grootste schoonheid.

Ronald Rovers