Prénom Carmen #56

Ragebait!

Anyone But You

Carmen Felix schrijft over mainstream, genre en niche.

Ik ben zo klaar met het feit dat ik toch steeds weer op laffe algoritmefilms zonder ziel blijf klikken ondanks dat ik ze retegoed doorheb.

Gisteren keek ik Jurassic World: Dominion, vorige week Anyone But You, Videoland staat vol met tientallen identieke kerstfilms over witte stellen in sweaters en de manier waarop heel het internet werd gevangen door ragebait als Saltburn en Don’t Worry Darling deed me denken aan hoe slinkse TikTok’ers het algoritme van dat platform gebruiken om stinkend rijk te worden.

Een algoritmefilm is wat mij betreft een genre-overstijgende noemer voor films waarvan je je afvraagt of ze wel door daadwerkelijke mensen zijn gemaakt of gewoon strontvervelende AI-producten zijn van bijvoorbeeld een grote streamingboer, die dankzij intensieve statistieken precies weet wat en wie de beste streamcijfers trekt.

En het vermoeiende: het streven om met al die vernuftige technologie een daadwerkelijk goede film te maken, is er gewoonweg niet. Het lijkt wel alsof ze allemaal voor de eerdergenoemde ragebait gaan: films die zo slecht, irritant, ziedendmakend of uncanny zijn gemaakt dat mensen er geheid naar gaan kijken uit nieuwsgierigheid. En anderen hier weer mee aansteken.

Neem dus bijvoorbeeld Anyone But You – een niet zo romantische komedie met Sydney Sweeney en (ik moest z’n naam wéér opzoeken) Glen Powell. Twee aantrekkelijke acteurs die helaas niet veel meer te bieden hebben dan hun bolle jetsers, strakke buiken en een zweem van incest omdat ze – helaas ­– best wel op elkaar lijken.

Dat deze film er alles aan zou gaan doen om ons tot kijken te dwingen werd wel duidelijk toen er op 100% niks gebaseerde gossip de wereld in werd geslingerd over de vermeende affaire tussen de twee hoofdrolspelers. Want: dat werkt. Zouden ze…? Uiteraard deden ze er zelf op Instagram nog een schepje bovenop met wat filmpjes vol public displays of affection.

Het probleem: er is nul seksuele energie tussen broer en zus Melkboer te vinden en eindstand maanden later: er was geen affaire.

Tijdens het helaas toch geforceerd afkijken van deze film werd ook nog eens duidelijk dat alle grappen (zogeheten flirty banter tussen het hoogblonde duo) door een computer geschreven leken, net als de hele plot, de setting en alle andere personages: we hebben het allemaal al eens gezien. Alleen dan zonder een scheut kraanwater erbij. De pure, echte, gemeende versie. Of die nou goed was of niet.

Natuurlijk, romkoms gebruiken allemaal een afgelebberde formule die werkt: mannetje en vrouwtje vinden elkaar onuitstaanbaar maar door allerlei grappige situaties vallen ze uiteindelijk toch voor elkaar. Maar dit ging een stap of drie verder. Deze film voelde van begin tot eind alsof alle grappen, dialoog en plot uit een verhitte ChatGPT-sessie van een luie officemanager zijn gevloeid. Opdracht: hussel alle succesvolle romkoms door elkaar en geef me een script voor een aanzienlijk minder grappige versie waarin alles samenkomt. Oh, en gooi er wat matig enthousiasmerende Gen Z-, social media- en woke-grappen doorheen, zodat de boel nog een beetje 2024 aanvoelt.

Geschreven door Carmen Felix