IDFA 2026: White Tiger Column

De openingsfilm van IDFA voert ons mee naar een afgelegen trainingskamp in de door het Westen min of meer vergeten brandhaard Myanmar, waar idealistische burgers worden opgeleid tot soldaten.

“Andere revoluties zijn gestrand omdat ze alleen guerrilla’s hadden, wij werken aan een écht leger.” Zo verwelkomt de opleider een groep nieuwe rekruten in het revolutionair verzet in Myanmar, in een geheim trainingskamp diep in de jungle.

Al sinds Myanmar zich in 1948 onafhankelijk verklaarde, is in het land een burgeroorlog gaande – volgens Wikipedia is het de langst lopende burgeroorlog ter wereld. Daar leek in 2011 voorzichtig verandering in te komen, met de eerste democratische verkiezingen in decennia. Maar sinds een coup van het leger in 2021 is de chaos en onderdrukking er heviger dan ooit. Elke vorm van verzet wordt hardhandig neergeslagen, waardoor de activisten die strijden voor een terugkeer van de democratie de oerwouden in gejaagd zijn.

In White Tiger Column , de openingsfilm van IDFA 2026 en opgenomen in de hoofdcompetitie van het festival, volgen de Canadese filmmakers Robert Mentov, Dwight Jantzi en Bryan Dickie hoe een groep nieuwe strijders in enkele weken wordt klaargestoomd voor het front. Het zijn voornamelijk twintigers, maar sommigen zijn nog jonger, en ze zijn hier gekomen vanuit overtuiging en idealen. Soms speelt ook een hang naar avontuur mee of wraaklust na het verlies van dierbaren door toedoen van de dictatuur.

Tijdens de openingsceremonie trok festivaldirecteur Isabel Arrate Fernandez een lijn van de jonge mensen in White Tiger Column naar de protesterende studenten in onder meer Frankrijk en Roemenië. Een jonge generatie die wereldwijd strijdt voor vrijheid en democratie. Dat is een hoopvolle gedachte – Arrate Fernandez sprak expliciet over hoop, liefde en solidariteit als vormen van verzet én als tegengif. Maar voor de jonge mensen die we in White Tiger Column zien, is nog maar de vraag waar hun revolutie hen zal brengen.

Over politiek horen we de soldaten in het kamp overigens amper praten. Eén keer klaagt iemand over de loze beloftes van de Verenigde Naties, met als conclusie dat ze niet op hulp van buitenaf hoeven te rekenen. En de roep om democratie komt keer op keer terug, als een mantra dat voor elke maaltijd wordt herhaald. Maar vooral staat alles in het teken van fysieke training.

Verwacht geen Full Metal Jacket-achtige taferelen. Het gaat er soms stevig aan toe, en de opleiders kunnen hardvochtig uit de hoek komen, maar er is ook zorgzaamheid. Het leven in het kamp oogt vaak zelfs bijna gemoedelijk – in alle rust wordt buskruit gefabriceerd, gemoedelijk wordt metaal verknipt tot stukjes bomvulling. De beelden zijn gloedvol, golden hour alom en volop filmische rookpluimen. Toch is een constante dreiging en spanning voelbaar, al is het maar door de bombardementen die we in de verte horen. “Vroeger waren we bang voor raketten, nu zijn het drones”, zegt een van de rekruten droogjes.

Van de realiteit van de strijd waarin ze terecht zullen komen, krijgen we alleen helemaal aan het eind van de film een flard te zien. Tegen die tijd staat alweer een nieuwe groep te trappelen voor hun training.

White Tiger Column is te zien op IDFA 2026.