Wicker

Een alleenstaande vissersvrouw besluit zichzelf een man van riet cadeau te doen in deze mooi verzorgde, maar uiteindelijk tamme fabel.

De filmgeschiedenis kent heel wat merkwaardige romances. Tussen een vrouw en een amfibisch wezen, tussen een man en een besturingssysteem met de stem van Scarlett Johansson. Maar een vrouw en een rieten man(d), die hadden we nog niet. Waarbij opgemerkt moet worden dat die rieten mand de gelaatstrekken en het gebeeldhouwde lichaam heeft van Alexander Skarsgård. Inclusief houten erectie.

Gebaseerd op het korte verhaal The Wicker Husband van Ursula Wills-Jones uit 2008 vertelt de film een fabel over de onaantrekkelijke, stinkende Vissersvrouw (alle personages worden aangeduid met hun beroep) in een dorp dat aaneenhangt van rituelen en bijgeloof. Het vreemdste ritueel is toch wel het huwelijk. Dat contract tussen man en vrouw dat hier fysieke vorm krijgt in een halsband die de vrouw wordt omgedaan met de woorden dat ze vanaf nu haar ‘levens­lange plicht’ moet vervullen.

Zat van al die bekrompenheid stapt de Vissersvrouw (Olivia Colman) af op de Mandenmaker (Peter Dinklage) en verzoekt hem een echtgenoot voor haar te maken. Een echtgenoot van riet. Het is een gegeven en een wereld die regisseurs Eleanor Wilson en Alex Huston Fischer (die in 2020 het leuke Save Yourselves! maakten over een invasie van agressieve pluizenbollen) met duidelijk plezier leven inblazen. Ook de vormgeving en vooral het geluidsontwerp van de Rieten Man, met zijn constant gekraak van buigend hout, is sterk.

Maar het verhaal dat zich ontvouwt, ligt teleurstellend voor de hand. De andere vrouwen in het dorp die jaloers worden, de geruchten die verspreid worden over de Rieten Man en een wig drijven tussen hem en de Vissersvrouw; het is allemaal best voorspelbaar. Ook thematisch blijft Wicker net te veel aan het oppervlak. Dat de buitenkant niet alles zegt over de binnenkant. Dat vrouwen ook bevredigd willen worden.

Overigens is het fijn dat de film de seks niet uit de weg gaat, maar dat die scènes volledig op komisch effect spelen, is op zijn eigen manier dan toch weer preuts. Wat mist is iets van de ernst waarmee bijvoorbeeld The Shape of Water (2017) en Her (2013) die ongewone romances benaderden. Of de geweldige novelle Bear van Marian Engel, die bloedserieus vertelt over een relatie tussen een vrouw en een beer.

In de eerste scènes tussen de Vissersvrouw en de Rieten Man lijkt er bij haar iets van twijfel zichtbaar, maar het volgende moment ligt ze vredig in zijn armen splinters uit zijn borstkas te plukken. Op de ontwikkeling van hun liefdesverhaal, de binnenwerken van hun relatie, wordt jammer genoeg te weinig ingegaan. Ondanks de spannende premisse stelt de film uiteindelijk toch teleur.