Venetië 2026: de critics’ grids

Vlak voor de officiële prijsuitreiking kijken we traditiegetrouw naar de lijsten waarop critici hun scores bijhouden. Over de beste film blijkt de kritische stem verdeeld tussen Israël-demasqué NAZA, CIA-komedie Wild Horse Nine en huwelijksdrama Possible Love. Onderaan gaat de strijd tussen Casey Afflecks Company en Bertolucci-verfilming The Echo Chamber.

Na Cannes en Berlijn hebben we sinds vorig jaar ook in Venetië genoeg verschillende scorelijsten van critici gevonden voor een overzicht aan de vooravond van de prijsuitreiking. Met als caveat dat nog niet overal alle films gescoord zijn – over een paar dagen zullen de scores wellicht weer net anders zijn. Overigens zet ook Rotten Tomatoes de films op een rijtje, wat leuk is (met Possible Love, de Musk-bio en NAZA op een gedeelde eerste plek), maar daar worden ze niet vergeleken door dezelfde groep critici, dus die telt hier niet mee.

Dus: wat vinden de critici, gemiddeld?

Venezia News (25 critici)
De sterrenlijst van deze lokale krant – die ook aan Engels doet – is opvallenderwijs in tweeën gesplitst. Er is een nationale, Italiaanse lijst, met zestien deelnemers, en een internationale, met negen bijdragen van Screen, Le Monde, Rzeczpospolita, Frankfurter Rundschau en anderen. Meestal zijn ze het redelijk eens, maar niet altijd. De intense documentaire NAZA, waarin op de daken van Tel Aviv door geanonimiseerde insiders de systematiek van de Israëlische massamoord op Gazaanse burgers wordt uiteengezet, krijgt bijvoorbeeld een internationale 4,78/5 en een stuk lagere (maar nog altijd zeer respectabele) Italiaanse score van 3,87, vooral vanwege Il foglio’s Mariarosa Mancuso die de film slechts één ster waard vond. Met een gemiddelde totaalscore van 4,31 voert NAZA desondanks de gecombineerd Italiaans/internationale lijst aan, voor Martin McDonaghs bittere CIA-komedie Wild Horse Nine (met een Italiaanse 4,3, internationale 4,15 en gecombineerde 4,23) en Lee Chang-dongs gelaagde huwelijksdrama Possible Love (met een Italiaanse 3,82, internationale 4,61 en gecombineerde 4,19). Ook over de laagst scorende film zijn de twee het net niet helemaal eens. De allerlaagste score krijgt Casey Afflecks anthologische mysterie Company, die door de Italianen wordt gebomd met een 2,21. Maar omdat de film internationaal nipt een voldoende haalt, is de echte hekkensluiter Andrea Pallaoro’s liefdesdrama The Echo Chamber (naar een scenario van wijlen Bertolucci), met een Italiaanse 2,25, internationale 2,61 en gecombineerde 2,45. Goed dat Bernardo dat niet meer mee hoeft te maken!

Moirée (12 critici)
Onder de twaalf deelnemers van het internationale en vaak eigenzinnige Moirée (een site voor ‘Critic ratings from film festivals around the world’, die dus precies in ons straatje past) vinden we onder anderen Altyazı Sinema Dergisi’s Öykü Sofuoğlu, Filmkrant-collega Hugo Emmerzael en de Oekraïense freelancer Sonya Vseliubska. Hoogste score gaat hier voorlopig naar NAZA, met een 4,1/5. Gevolgd door de enige andere competitiefilm die van in elk geval één criticus een felbegeerde 🔥 (de topscore) kreeg, Lee Chang-dongs Possible Love met een 3,7 en, verrassend, Werner Herzogs elders schouderophalend ontvangen ‘de zussen Rooney Mara graven een tunnel’-drama Bucking Fastard met een 3,2. Laagste score gaat hier naar Casey Afflecks Company, met een 1,8 (Edoardo De Angelis’ Il fuoco che ti porti dentro, over een onuitstaanbare Italiaanse moeder, scoort even laag, maar is door pas twee critici gescoord). Maar de enige 💣 gaat naar Ilya Khrzhanovsky’s nieuwe versie van DAU, een decennialange reconstructie van een Sovjet-instituut vol dramatische gebeurtenissen niet alleen op maar ook achter de schermen. Overigens scoort Moirée ook films buiten de hoofdcompetitie, waar we nog drie keer een🔥 aantreffen, toegekend door drie verschillende critici aan drie documentaires: Andrei Kutsila’s Belarus-portret Letters from the Silenced Country, Mariano Llinás’ Biografía de Jorge Luis Borges en Laura Poitras’ en Rachel Lauren Muellers korte ICE-aanklacht They’re Here.

FNE (14 critici)
Deze lijst van FilmNewEurope met louter leden van de internationale journalistenclub Fipresci (Fédération Internationale de la Presse Cinématographique), met critici-namen zo mooi als Ugo Brusaporco en Massimiliano Martiradonna, is notoir traag met bijwerken, dus check deze vooral later nog een keer. Onder voorbehoud dus, staat vooralsnog bovenaan Wild Horse Nine, met een 4,31, gevolgd door Possible Love, toch DAU en, ook verrassend, Stéphane Brizé’s verder weinig opgemerkte werk-versus-familiedrama Un bon petit soldat, alledrie met een 4,00. Laagste ook hier: Andrea Pallaoro’s tragische liefdesverhaal The Echo Chamber, met een tragische 2,10.

Cannes Ratings (4296 critici)
De grote metalijst-der-lijsten van Cannes scoort sinds vorig jaar ook Venetië, nog steeds via het webadres cannes-ratings.org. Mathematische cinefiel Reini Urban wikt en weegt ook hier het grootst mogelijke aantal sterrenscores, deels leunend op Letterboxd. Nadeel: daar zitten ook mensen bij die maar wat roepen (in plaats van professionele filmcritici). Voordeel: Urban schaalt op. Met hier als hoogst scorende competitietitel, op basis van 473 scores op het moment van schrijven, Wild Horse Nine met een zeer hoge 9,89/10. En op plaatsen twee en drie, nog vóór Possible Love (8,73), Hirokazu Kore-eda’s vrij onnodige manga- en animeverfilming Look Back (9,18) en Lance Oppenheims alleraardigste Primetime (8,88) – allemaal overigens hoger scorend dan de winnaar van deze lijst van vorig jaar, The Voice of Hind Rajab, die destijds op één eindigde met een 8,60. Waar de meeste collega’s die ik spreek het kwalitatief een nogal gemiddeld jaar vinden, zijn en hebben de deelnemers hier duidelijk positiever gestemd. Onderaan, van alle films met reeds genoeg scores, bungelen The Echo Chamber met een 6,58 en Casey Afflecks Company met een 6,07 – toch nog.